Co to jest entezopatia?

Entezopatie to grupa zmian powstających w obszarze przyczepu ścięgien do kości. Gdy część ciała ulega nadmiernemu przeciążeniu, wówczas może dochodzić do mikrourazów nie tylko w samych mięśniach i ścięgnach, ale także we wspomnianym miejscu ich przyczepu. W efekcie dochodzi do rozwoju stanu zapalnego, który pogłębia powstawanie zmian chorobowych ,,rozrywając” włókna ścięgien i chrząstki.

Przyczyną entezopatii najczęściej są nieprawidłowo wykonywane ćwiczenia fizyczne. Amatorzy sportu, którzy przeceniają swoje możliwości często rezygnują z wykonania rozgrzewki, co sprzyja przeciążeniom. Rzadziej entezopatie rozwijają się jako konsekwencja wad wrodzonych dotyczących budowy i funkcjonowania mięśni.

Jakie są objawy entezopatii?

Stan zapalny toczący się w przebiegu entezopatii jest przyczyną silnego bólu oraz dyskomfortu, odczuwanego szczególnie podczas wykonywania ruchów. Zdarza się, że dochodzi także do obrzęków. Ból i tkliwość w stawie może utrzymywać się nieustannie. Co więcej, możemy mieć do czynienia z bólem promieniującym, który przenosi się na okoliczne tkanki.

W przypadku entezopatii kończyn dolnych osoba chora może zaobserwować zmniejszoną sprawność manualną. Często dochodzi do trudności podczas wykonywania nawet podstawowych ruchów, takich jak chodzenie, siadanie, czy kucanie. Z kolei nieleczona entezopatia może przerodzić się poważniejszy uraz, w tym doprowadzić do oddzielenia się ścięgna od kości.

Jakie choroby kryją się pod pojęcie entezopatii?  

Entezopatia nie jest oddzielną jednostką chorobową, a grupą schorzeń dotykających różnych ścięgien organizmu, głównie kończyn górnych i dolnych. Sama nazwa entezopatii bywa rzadko rozpoznawana, jednak z pewnością nieco lepiej znane są schorzenia zaliczane do tej grupy chorób, m.in.:

• łokieć tenisisty,
• palec trzaskający,
• entezopatia mięśnia podkolanowego,
• zapalenie ścięgna piętowego,
• entezopatia rozcięgna podeszwowego,
• zapalenie mięśnia dwugłowego uda,
• choroba de Quervaina,
• kolano skoczka.

Artykuł Entezopatie – czym są te schorzenia? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Jak rozpoznać entezopatię – objawy i badania  

Entezopatia, czyli zmiany wynikające z przeciążenia mięśni lub ścięgien, to m.in. schorzenia takie jak zapalenie więzadła rzepki (kolano skoczka), zapalenie rozcięgna podeszwowego, czy ścięgna piętowego. Są to często spotykane urazy, zwłaszcza u sportowców i amatorów intensywnych ćwiczeń. Osoby takie są szczególnie narażone na urazy. Pamiętajmy, że żadnego niepokojącego objawu nie należy lekceważyć, ponieważ entezopatie mają charakter postępujący i wymagają leczenia.

Udając się do specjalisty pierwszym krokiem jest rozmowa polegająca na przedstawieniu objawów. W przypadku entezopatii dolegliwości mogą być odczuwalne ze zmiennym nasileniem. Zdarza się, że ból pojawia, po czym mija, co trwa nawet przez kilka miesięcy, zanim udamy się do lekarza. Może dochodzić do dolegliwości takich jak:

• ból po dotknięciu, nasilający się po wysiłku lub trwający nieustannie;
• ból promieniujący na inne okolice;
• obrzęk w miejscu przyczepu ścięgna;
• uczucie luźnego, uciekające stawu, głównie w przypadku stawu kolanowego;
• trzeszczenie w stawie;
• niekiedy wyczuwalne przerwanie ścięgna;
• osłabione krążenie krwi w miejscu urazu;
• problemy w wykonywaniu ruchów;
• osłabienie mięśni.

Poza wywiadem lekarz zwykle zaleca wykonanie badania ultrasonograficznego (USG), które pozwala na ocenę zmian. Na podstawie USG można ocenić stopień ubytku w ścięgnach oraz rozpoznać ewentualne zwłóknienia.

Jak leczy się entezopatie?

W przypadku łagodnej entezopatii zwykle stosuje się leczenie zachowawcze. Zaleca się przede wszystkim stosowanie chłodnych okładów oraz przyjmowanie doustnych leków przeciwzapalnych. Najczęściej osoby po urazie przyjmują preparaty z substancją z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ wykazują one działanie przeciwzapalne, a tym samym wspomagają zapanowanie nad dolegliwościami. W wielu przypadkach podaje się także sterydowe środki przeciwzapalne.

Przy bardzo nasilonych objawach wykonuje się zastrzyki z substancją przeciwzapalną wprost do chorego miejsca. Lekarz może zalecić także usztywnienie poprzez noszenie odpowiednio dobranych stabilizatorów. Zmniejszenie ruchomości, a tym samym odciążenie zmienionej chorobowo partii przyśpiesza regenerację.

Nierozłącznym elementem leczenia entezopatii jest rehabilitacja. Seria odpowiednio wykonywanych ćwiczeń wspomaga leczenie, a także zmniejsza ryzyko ponownego wystąpienia zmian przeciążeniowo-zwyrodnieniowych.

W skrajnych przypadkach, gdy leczenie zachowawcze i fizjoterapia nie przynoszą pożądanych efektów, konieczne może okazać się wykonanie zabiegu chirurgicznego.

Artykuł Jak wygląda leczenie entezopatii? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

1. Ogranicz spożywanie cukru.

Jest on wrogiem wapnia, który jest niezbędnym budulcem naszych kości. Zwróć uwagę także na słodzone napoje, jogurty i przekąski. Często są one uznawane za zdrowe, mimo iż zawierają duże ilości cukru i słodzików.

2. Unikaj przetworów mlecznych.

Nadmiar nabiału zakwasza organizm i powoduje niedobór wapnia w kościach i zębach. Poza tym zawarty w mleku wapń jest źle przyswajalny.

3. Jedz warzywa i owoce.

Dbaj o urozmaiconą dietę. Dzięki warzywom unikniesz zgubnego wpływu kwasów na kości. Są one świetnym źródłem antyoksydantów, neutralizują wolne rodniki i minimalizują procesy zapalne.

4. Aktywnie spędzaj czas.

Wysoki poziom aktywności fizycznej umożliwia uzyskanie szczytowej masy kostnej i zachowanie gęstości mineralnej kości. Bez względu na wiek warto wybrać dyscyplinę dla siebie. Nawet przy zdiagnozowanej osteoporozie sport może w znacznym stopniu przywrócić zdrowie kości.

5. Pilnuj diety bogatej w wapń.

Wiele osób zmaga się z niedoborem wapnia, co przekłada się na stan kości. Wybieraj więc: mleko sojowe, tofu, natkę pietruszki, szpinak, jarmuż i warzywa strączkowe.

6. Suplementuj witaminę D i C.

Witamina C wspomaga produkcję kolagenu, który jest ważnym składnikiem chrząstek i tkanki łącznej. Natomiast witamina D wzmacnia przyswajanie wapnia aż o 80%. Dostarczają nam jej promienie słoneczne, zimą jesteśmy zmuszeni do suplementacji.

7. Zrezygnuj z używek.

Palenie papierosów, picie alkoholu, a nawet kawy może powodować szybsze uwalnianie wapnia z organizmu poprzez mocz.

8. Poświęcaj czas na odpoczynek.

Kości narażone są na przeciążenia i urazy. Dlatego ważny jest odpoczynek i relaks. Układ kostny dobrze regeneruje się podczas snu. Między treningami równie istotne są dni przeznaczone na regenerację.

Jak dbać o zdrowe kości? Właściwą gęstość mineralną kości zachowasz dzięki odpowiedniej diecie i aktywności fizycznej. Jest to ważne szczególnie w okresie dorastania, ponieważ wtedy nasze kości się wydłużają i  ma to wpływ na całe życie. Dobre nawyki zostają z nami na lata.

Artykuł 8 kroków do wzmocnienia Twoich kości. pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest zapalenie korzonków?

Korzenie nerwowe zwane też potocznie korzonkami to związki włókien nerwowych odchodzących od rdzenia kręgowego. Uczestniczą w przewodzeniu impulsów czuciowych i ruchowych. To bardzo delikatne struktury, a ich ból jest bardzo dokuczliwy. Do zapalenia dochodzi często w wyniku schorzeń kręgosłupa, przewiania, przeciążenia, wykonywania treningu bez rozgrzewki czy wykonywania gwałtownych ruchów. Przyczyną może być też ucisk na nerwy rdzeniowe tworzące nerw kulszowy.

Objawy:

• Nagły, promieniujący ból w odcinku lędźwiowym (niekiedy odczuwalny nawet w nogach),
• Mrowienie kończyn,
• Zaburzenia czucia,
• Osłabienie mięśni,
• Ból nasila się podczas ruchu kręgosłupa.

Jak leczyć „ataki korzonków”?

Pierwszych krokiem powinna być wizyta u lekarza rodzinnego. Pomoże on właściwie zdiagnozować chorobę. Jeśli przyczyną bólu faktycznie jest zapalenie korzonków, zaleci leczenie. Prawdopodobnie będziemy musieli przyjąć antybiotyk. Zalecane jest też unikanie w tym czasie aktywności fizycznej. Kilka dni najlepiej spędzić wówczas w pozycji leżącej, która odciąży nasz kręgosłup. Ból możemy łagodzić, zażywając tabletki przeciwbólowe lub specjalne maści. Potrzebne będą też medykamenty rozluźniające spięte mięśnie. W tym czasie warto też korzystać z masaży.

Domowe sposoby leczenia korzonków

Kurację zaleconą przez lekarza możemy wspierać także domowymi sposobami.

1. Wykonuj kąpiele z dodatkiem olejków ziołowych, które pomogą ci się zrelaksować i rozluźnić mięśnie.
2. Stosuj ciepłe okłady w miejscu bólu.
3. Utrzymuj prawidłową postawę ciała i unikaj dużego wysiłku fizycznego.
4. Podnosząc przedmioty, przyjmuj odpowiednią postawę.
5. Zadbaj o wygodny materac do spania.

Leczenie może potrwać parę dni do tygodnia. Należy więc uzbroić się w cierpliwość. Wszelkie domowe sposoby powinny być uzgodnione wcześniej z lekarzem lub farmaceutą. Masaże możemy wykonywać sami lub zapisać się do specjalisty w tej dziedzinie. Niestety ból korzonków często powraca u osób, które mają do tego skłonność. Warto dbać o swój kręgosłup i unikać przewiania na przykład podczas pracy w ogrodzie. W domowej apteczce zawsze powinniśmy mieć też maści rozgrzewające.

Artykuł Zapalenie korzonków – czym jest, jak leczyć? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Wkładki często kojarzą się z biegaczami i sportowcami, którzy potrzebują dobrej amortyzacji dla swoich stóp. Z drugiej strony stosuje się je w przypadku występowania schorzeń stóp takich jak płaskostopie czy koślawość. Duże znaczenie ma rodzaj wkładek.

Po co stosuje się wkładki do butów?

• Wkładki niwelują wilgoć w butach. Ma to znaczenie głównie w okresie wakacyjnym, gdy wysokie temperatury sprzyjają potliwości naszych stóp. Wkładka ma za zadanie pochłaniać wilgoć i nieprzyjemny zapach oraz przywracać komfort chodzenia.
• W okresie zimowym dobrze sprawdzą się wkładki ocieplające. Często marzniemy w stopy, szczególnie stojąc długo w jednym miejscu. Filcowe wkładki zapewniają dobrą izolację od podłoża.
• Wkładki odświeżają nasze obuwie. Po dłuższym czasie użytkowania podeszwa się zużywa. Często daje się odczuć nieprzyjemny zapach. Założenie wkładek do butów sprawi, że poczujemy się jak w nowym obuwiu. Stopa nie będzie się przesuwać, a komfort użytkowania znacznie wzrośnie.

Jak wybrać wkładki?

Istnieją różne rodzaje wkładek do butów:

• Ortopedyczne,
• Uniwersalne,
• Zimowe,
• Przeciwpotliwe,
• Skórzane,
• Silikonowe,
• Wkładki z naturalnej bawełny,
• Żelowe,
• Sportowe.

Jak wybrać wkładki dla siebie? Zwróć uwagę na problemy, z jakimi borykają się Twoje stopy. Jeśli przesuwają się w butach, wybierz wkładki skórzane. W przypadku nadmiernej potliwości dobrze sprawdzi się włókno węglowe, które przywraca poczucie świeżości. Rodzaj wkładek powinien też być dostosowany do pory roku, która obecnie panuje. Latem możemy wybrać te z delikatnej bawełny, a zimą lepiej sprawdzą się filcowe lub wełniane.

Sportowcy wybierają dostosowane do siebie wkładki, które skutecznie pochłaniają wstrząsy. Stopa jest wtedy stabilna i bezpieczna. Łatwiej uniknąć wówczas kontuzji. Właściwy dobór wkładki jest niezbędny, by uzyskać pożądany efekt. Możemy to zrobić sami, dokładnie czytając opisy produktu lub skorzystać z pomocy lekarza czy podologa, który zaleci nam wkładki dostosowane do schorzeń, jakie mamy.

Artykuł Wkładki do butów – dlaczego nosić, jak je wybrać? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest artrodeza?

Artrodeza polega na usztywnieniu stawu lub jego fragmentu zmienionego chorobowo. Stosowane metody stabilizacji dają długotrwałe efekty, co oznacza, że celem jest trwałe usztywnienie stawu.

Zabieg usztywnienia stawu skokowego wykonuje się stosując jedną z kilku praktykowanych metod:

• usztywnienie zewnętrzne za pomocą gipsu, stosowane jako metoda zachowawcza;
• usztywnienie zewnętrzne – polega na zastosowaniu zewnętrznych stabilizatorów przytwierdzonych za pomocą ,,drutów” wprowadzanych do tkanek;
• stabilizacja wewnętrzna wykonywana podczas zabiegu chirurgicznego – polega na trwałym zespoleniu kości za pomocą specjalnych drutów, prętów lub płytek.

Jakie efekty uzyskuje się po artrodezie?    

Staw po artrodezie traci możliwość rotacji, co oznacza, że dolegliwości bólowe związane z wykonywanymi wcześniej ruchami zostają zmniejszone lub całkowicie wyeliminowane.

Ponadto, stabilizacja stawu po urazach umożliwia prawidłowe zrastanie się uszkodzonej kości. Elementy zastosowane do wewnętrznego usztywnienia mogą być usunięte po okresie przebudowy kostnej, co może trwać od kilku tygodni do kilku lat.

Kiedy wykonuje się artrodezę – wskazania

Artrodeza najczęściej dotyczy stawu skokowego oraz stawów stopy. W części przypadków zabieg może być przeprowadzony za pomocą artroskopu, czyli poprzez wprowadzenie narzędzi chirurgicznych oraz kamery przez niewielkie nacięcie. Zabieg może obejmować staw górny, dolny lub oba jednocześnie.

Wskazania do wykonania artrodezy to m.in.:

• zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe z towarzyszącymi dolegliwościami, takimi jak ból oraz ograniczenie ruchomości;
• reumatoidalne zapalenie stawów;
• urazy mechaniczne kości – złamania i pęknięcia w obrębie stawu;
• niestabilność stawu;
• osteoporoza z towarzyszącymi mikrozłamaniami.

Artykuł Artrodeza stawu – na czym polega? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym są antyinterleukiny?

Zanim wyjaśnimy, czym są antyinterleukiny, warto zaznaczyć, jakie znaczenie dla organizmu mają interleukiny. Otóż są to białka z grupy cytokin, wytwarzane głównie przez leukocyty (krwinki białe), a także komórki tłuszczowe oraz fibroblasty.

Poznano 48 interleukin, z których interleukina 1 (IL-1) zawierająca w swojej nazwie 10 związków pełni bardzo istotne funkcje dotyczące układu odpornościowego oraz krwiotwórczego. Interleukina 1 bierze udział w powstawaniu stanu zapalnego, który jest charakterystyczny dla wielu schorzeń dotyczących stawów.  Ponadto IL-1 pobudza inne cytokiny do tworzenia reakcji zapalnej.

Tak więc schorzenia, w przebiegu których dochodzi do zbyt intensywnej odpowiedzi zapalnej, wymagają odpowiedniego postępowania w postaci hamowania stanu zapalnego. W tym celu stosuje się preparaty zawierające antyinterleukiny, czyli czynniki przeciwzapalne.

Zastosowanie antyinterleukin w leczeniu chorób stawów

Białka przeciwzapalne pozyskuje się z krwi własnej pobranej od Pacjenta wymagającego przeprowadzenia zabiegu. Po odpowiedniej obróbce oraz odseparowaniu wartościowych białek przygotowuje się preparat, który kolejno podaje się wprost do stawu za pomocą zastrzyku.

Zmniejszenie lub hamowanie stanu zapalnego toczącego się w obrębie stawu ma na celu m.in. zmniejszenie dolegliwości bólowych, jak również spowolnienie postępującego zniszczenia chrząstki stawowej. Terapię wykorzystującą antyinterleukiny stosuje się w przypadkach takich jak m.in.:

• bóle stawów i mięśni,
• przyśpieszenie regeneracji po zabiegach,
• zmiany zwyrodnieniowe,
• urazy mechaniczne oraz sportowe stawów, mięśni i ścięgien.

Artykuł Czynniki przeciwzapalne w leczeniu stawów – jak działają antyinterleukiny? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest kwas hialuronowy?

Kwas hialuronowy jest organicznym związkiem chemicznym, który naturalnie występuje w lidzkim organizmie. Za syntezowanie oraz wydzielanie kwasu hialuronowego odpowiadają komórki błony maziowej. To z nich kwas hialuronowy jest wydzielany do płynu stawowego, któremu zapewnia sprężystość oraz lepkość.

Kwas hialuronowy stanowi więc niezbędny element stawów, zapewniając prawidłowe funkcjonowanie układu ruchu. W przypadku chorób zwyrodnieniowych obserwuje się zmniejszenie ilości kwasu hialuronowego, dlatego w leczeniu schorzeń stawów praktykuje się podawanie tego związku wprost w chore struktury.

Kiedy podaje się kwas hialuronowy do stawu?

Podawanie kwasu hialuronowego w postaci preparatów lub iniekcji w stawy zmienione chorobowo zyskało miano wiskosuplementacji. Działanie takie ma na celu uzupełnienie niedoborów tego związku, co pozwala na zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz usprawnienie ruchomości danego stawu.

Właściwości takie wykorzystywane są przede wszystkim w przypadku osób starszych, u których doszło do poważnych ubytków hialuronianu sodu w wyniku choroby zwyrodnieniowej stawów. Zabiegi polegające na wykonaniu zastrzyku z preparatem zawierającym kwas hialuronowy wykonuje się jednak także u osób młodych. Wskazaniem są przede wszystkim nieprawidłowości chrząstki stawowej z towarzyszącym ubytkiem płynu stawowego.

Efekty po podaniu kwasu hialuronowego dostawowo

Uzupełnienie mazi stawowej w kwas hialuronowy ma na celu nie tylko zwiększenie jej lepkości i sprężystości. Kwas hialuronowy jest związkiem aktywnym biologicznie, dlatego wpływa korzystnie na proces regeneracji stawów. Wiskosuplementacja stosowana jest więc także w celu poprawy kondycji stawów, zwłaszcza w przebiegu stanów zapalnych, czy po urazach.

Kwas hialuronowy podany dostawowo inicjuje więc proces regeneracji poprzez pobudzenie organizmu do wytwarzania naturalnego związku. Ponadto, wiskosuplementacja intensyfikuje zmiany metaboliczne zachodzące w chrząstce stawowej. Dzięki korzystnemu działaniu po wykonaniu zastrzyków z kwasem hialuronowym przewiduje się efekty takie jak np.:

• zmniejszenie bólu,
• zmniejszenie stanu zapalnego,
• poprawa sprawności ruchowej stawu,
• spowolnienie zmian degradacyjnych w chrząstce stawowej.

Artykuł Leczenie stawów kwasem hialuronowym pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Najczęstsze kontuzje:

• Zwichnięcie stawu barkowego, kciuka, rzepki kolanowej,
• Skręcenie kostki,
• Nadciągnięcie ścięgien,
• Stłuczenie barku, kolan, nadgarstka.

Objawy kontuzji:

• Nasilający się ból występujący głównie po wysiłku,
• Ból przy nacisku,
• Obrzęk, opuchlizna,
• Ograniczenie zakresu ruchu,
• Osłabienie mięśni.

Jak zapobiegać?

Najczęstszą przyczyną kontuzji jest brak odpowiedniej rozgrzewki. Mięśnie muszą przyzwyczaić się do wysiłku. Warto regularnie wykonywać ćwiczenia rozciągające. Możemy poświęcić na to jeden trening lub wykonywać je po każdym wysiłku. Tuż po uderzeniu warto przyłożyć do obolałego miejsca zimny kompres, który zatrzyma krwawienie i zminimalizuje obrzęk.

1. Zwracaj uwagę na technikę wykonywanych ćwiczeń. Szczególnie gdy zaczynasz uprawiać jakiś sport, ważna jest pomoc trenera, który przekaże ci odpowiednie wzorce i poprawi błędy. Nie krępuj się poprosić o pomoc.
2. Korzystać z różnych form aktywności. W ten sposób nie będziesz przeciążać jednej partii ciała.
3. Dbaj o prawidłową postawę ciała również w czasie pracy. Siedzący tryb życia powoduje obciążenia mięśni, dlatego musisz mieć odpowiednio dobrane krzesło i biurko.
4. Nie zaczynaj od intensywnego wysiłku, zwiększaj aktywność stopniowo w miarę wzrostu swojej kondycji. Nie porównuj się z innymi, którzy trenują dłużej od ciebie.
5. Jeśli ciało wysyła ci sygnał, że coś jest nie tak, nie ignoruj objawów. Udaj się na wizytę do fizjoterapeuty lub poproś o pomoc lekarza rodzinnego. Ćwiczenie mimo kontuzji to najgorsze co możesz w tej sytuacji zrobić.
6. Pij podczas treningu napoje izotoniczne. Uzupełnisz w ten sposób sole mineralne i elektrolity.
7. Wybierz wygodne buty sportowe. Bóle kostki mogą być spowodowane niewłaściwie dobranym obuwiem. Nie mogą być zbyt małe, ponieważ będą nas uciskać i uniemożliwiać komfortowe wykonywanie ćwiczeń.
8. Unikaj używek. Palenie papierosów o 50% zwiększa ryzyko wystąpienia kontuzji. Palacze mają słabsze kości i wiązadła.
9. Nigdy nie zaczynaj ćwiczeń bez rozgrzewki. Powinna ona trwać około 10 minut. Jeśli jest prawidłowo wykonana, pojawią się już pierwsze krople potu na twarzy.
10. Dbaj o dobrze zbilansowane posiłki. Po treningu zaleca się potrawy białkowo-węglowodanowe. Umożliwiają one odbudowę mięśni i ich szybszą regenerację, dzięki czemu bez kontuzji przystąpisz do kolejnego treningu.

Artykuł Jak uniknąć kontuzji? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest synowetomia?

Synowektomia to zabieg przeprowadzany w przypadku zmian w obrębie błony maziowej stawów. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym, splotowym lub miejscowym, co zależy od obranego sposobu. Synowetomia może być wykonana za pomocą trzech metod:

• synowektomia chirurgiczna – tradycyjny zabieg wykonany metodą otwartą polegającą na chirurgicznym usunięciu błony maziowej zmienionej chorobowo;
• synowektomia chemiczna – polega na podaniu wprost do stawu związków chemicznych, które niszczą błonę maziową;
• synowektomia radioizotopowa przy pomocy promieniowania jonizującego – polega na podaniu do stawu izotopu, który wykazuje działanie destrukcyjne na błonę maziową.

Kiedy wykonuje się synowektomię – wskazania

Zniszczenie błony maziowej może być następstwem wielu chorób, do których najczęściej należą:

• reumatoidalne zapalenie stawów,
• idiopatyczne młodzieńcze zapalenie stawów,
• krwawienie do stawów u osób chorujących na hemofilię,
• chrząstniakowatość maziówki,
• barwnikowo kosmkowo-guzkowe zapalenie błony śluzowej stawów.

Przy większości wymienionych schorzeń w pierwszej kolejności stosuje się inne metody leczenia. Synowektomia ze względu na inwazyjność wykonywana przy zaawansowanych zmianach w błonie maziowej. Wyjątkiem jest barwnikowe kosmokowo-guzkowe zapalenie błony śluzowej stawów, gdzie synowektomia stanowi zwykle leczenie pierwszego wyboru.

Warto zaznaczyć, że zabieg ten nie jest metodą stosowaną do leczenia wymienionych chorób. Synowektomia stanowi element leczenia objawowego i ma na celu przede wszystkim zmniejszenie dolegliwości bólowych w obrębie stawu oraz spowolnienie rozwoju dalszych zmian.

Artykuł Leczenie chorób stawów – czym jest synowektomia? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.