Sposoby stawiania stóp podczas chodzenia

Podczas stania, biegania, czy chodzenia w różny sposób układamy nasze stopy. Podczas aktywności fizycznej szczególną uwagę zwracamy na odpowiednie ruchy wykonywane podczas intensywnych ćwiczeń. W takich sytuacjach stopy są narażone na kontuzje, dlatego zabezpieczenie stawów jest bardzo istotne.

Jednak także podczas spaceru może dojść do skręcenia lub naciągnięcia tkanek. Wszystko dlatego, że zwykle nie zastanawiamy się, czy podczas chodzenia ustawiamy stopy prawidłowo. Niewłaściwe nawyki można jednak korygować. W pierwszej kolejności warto jednak sprawdzić, jak ustawiamy stopy, a możliwości jest wiele, m.in.:

• Stopy skierowane na zewnątrz – zdarza się, że jedna lub obie stopy odchylają się na zewnątrz, czyli pięty obu stóp są ułożone bliżej, niż palce.
• Stopy skierowane do wnętrza – w tym przypadku palce stóp są skierowane do wewnątrz, czyli bliżej siebie w porównaniu do odległości zachowanej między tylną częścią stóp.
• Stopy neutralne – jest to ułożenie stóp równolegle względem siebie, czyli z zachowanie tej samej odległości między obiema piętami oraz palcami stóp.

Wpływ nieprawidłowego ułożenia stóp na zdrowie

Za prawidłowe ułożenie stóp uważa się stopę neutralną, czyli ułożenie równolegle. Wówczas ciężar ciała jest odpowiednio rozłożony, dzięki czemu zapewniamy sobie silną podstawę podczas wszelkich ruchów. Również same stopy są w tym przypadku najmniej obciążone oraz współgrają z mięśniami.

Natomiast osoby, które układają stopy na zewnątrz obciążają przede wszystkim duży palec, na którym opiera się ciężar ciała podczas wybicia. Ustawianie stóp na zewnątrz zwiększa ryzyko dolegliwości takich jak:

• halluksy,
• uszkodzenie rozcięgna podeszwowego,
• urazy więzadeł,
• skręcenia stawu skokowego,
• koślawość kolan,
• uszkodzenia stawów biodrowych,
• bóle kręgosłupa.

Ustawianie stóp do wewnątrz wydaje się być najbardziej niekorzystne dla zdrowia. Jest to tzw. chód głęboki, w którego przypadku ułożenie stóp rzadko wynika z wad jedynie w budowie anatomicznej stopy. Przyczyną najczęściej są nieprawidłowości w stawach biodrowych. Warto zaznaczyć, że nadmierne kierowanie stóp do środka może dotyczyć nie tylko palców, ale całej stopy, co wpływa na ułożenie całych kończyn.

Każda z nieprawidłowości w ułożeniu stóp powinna być korygowana przy pomocy odpowiednich ćwiczeń i rehabilitacji. W zależności od problemu pomoce okazuje się także dobranie odpowiedniego obuwia, czy stosowanie wkładek ortopedycznych. Dzięki systematyczności wiele wad można skorygować, wpływając tym samym na poprawę postawy całego ciała.

Artykuł Sprawdź, czy chodzisz prawidłowo! pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

1. Ogranicz spożywanie cukru.

Jest on wrogiem wapnia, który jest niezbędnym budulcem naszych kości. Zwróć uwagę także na słodzone napoje, jogurty i przekąski. Często są one uznawane za zdrowe, mimo iż zawierają duże ilości cukru i słodzików.

2. Unikaj przetworów mlecznych.

Nadmiar nabiału zakwasza organizm i powoduje niedobór wapnia w kościach i zębach. Poza tym zawarty w mleku wapń jest źle przyswajalny.

3. Jedz warzywa i owoce.

Dbaj o urozmaiconą dietę. Dzięki warzywom unikniesz zgubnego wpływu kwasów na kości. Są one świetnym źródłem antyoksydantów, neutralizują wolne rodniki i minimalizują procesy zapalne.

4. Aktywnie spędzaj czas.

Wysoki poziom aktywności fizycznej umożliwia uzyskanie szczytowej masy kostnej i zachowanie gęstości mineralnej kości. Bez względu na wiek warto wybrać dyscyplinę dla siebie. Nawet przy zdiagnozowanej osteoporozie sport może w znacznym stopniu przywrócić zdrowie kości.

5. Pilnuj diety bogatej w wapń.

Wiele osób zmaga się z niedoborem wapnia, co przekłada się na stan kości. Wybieraj więc: mleko sojowe, tofu, natkę pietruszki, szpinak, jarmuż i warzywa strączkowe.

6. Suplementuj witaminę D i C.

Witamina C wspomaga produkcję kolagenu, który jest ważnym składnikiem chrząstek i tkanki łącznej. Natomiast witamina D wzmacnia przyswajanie wapnia aż o 80%. Dostarczają nam jej promienie słoneczne, zimą jesteśmy zmuszeni do suplementacji.

7. Zrezygnuj z używek.

Palenie papierosów, picie alkoholu, a nawet kawy może powodować szybsze uwalnianie wapnia z organizmu poprzez mocz.

8. Poświęcaj czas na odpoczynek.

Kości narażone są na przeciążenia i urazy. Dlatego ważny jest odpoczynek i relaks. Układ kostny dobrze regeneruje się podczas snu. Między treningami równie istotne są dni przeznaczone na regenerację.

Jak dbać o zdrowe kości? Właściwą gęstość mineralną kości zachowasz dzięki odpowiedniej diecie i aktywności fizycznej. Jest to ważne szczególnie w okresie dorastania, ponieważ wtedy nasze kości się wydłużają i  ma to wpływ na całe życie. Dobre nawyki zostają z nami na lata.

Artykuł 8 kroków do wzmocnienia Twoich kości. pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest zapalenie korzonków?

Korzenie nerwowe zwane też potocznie korzonkami to związki włókien nerwowych odchodzących od rdzenia kręgowego. Uczestniczą w przewodzeniu impulsów czuciowych i ruchowych. To bardzo delikatne struktury, a ich ból jest bardzo dokuczliwy. Do zapalenia dochodzi często w wyniku schorzeń kręgosłupa, przewiania, przeciążenia, wykonywania treningu bez rozgrzewki czy wykonywania gwałtownych ruchów. Przyczyną może być też ucisk na nerwy rdzeniowe tworzące nerw kulszowy.

Objawy:

• Nagły, promieniujący ból w odcinku lędźwiowym (niekiedy odczuwalny nawet w nogach),
• Mrowienie kończyn,
• Zaburzenia czucia,
• Osłabienie mięśni,
• Ból nasila się podczas ruchu kręgosłupa.

Jak leczyć „ataki korzonków”?

Pierwszych krokiem powinna być wizyta u lekarza rodzinnego. Pomoże on właściwie zdiagnozować chorobę. Jeśli przyczyną bólu faktycznie jest zapalenie korzonków, zaleci leczenie. Prawdopodobnie będziemy musieli przyjąć antybiotyk. Zalecane jest też unikanie w tym czasie aktywności fizycznej. Kilka dni najlepiej spędzić wówczas w pozycji leżącej, która odciąży nasz kręgosłup. Ból możemy łagodzić, zażywając tabletki przeciwbólowe lub specjalne maści. Potrzebne będą też medykamenty rozluźniające spięte mięśnie. W tym czasie warto też korzystać z masaży.

Domowe sposoby leczenia korzonków

Kurację zaleconą przez lekarza możemy wspierać także domowymi sposobami.

1. Wykonuj kąpiele z dodatkiem olejków ziołowych, które pomogą ci się zrelaksować i rozluźnić mięśnie.
2. Stosuj ciepłe okłady w miejscu bólu.
3. Utrzymuj prawidłową postawę ciała i unikaj dużego wysiłku fizycznego.
4. Podnosząc przedmioty, przyjmuj odpowiednią postawę.
5. Zadbaj o wygodny materac do spania.

Leczenie może potrwać parę dni do tygodnia. Należy więc uzbroić się w cierpliwość. Wszelkie domowe sposoby powinny być uzgodnione wcześniej z lekarzem lub farmaceutą. Masaże możemy wykonywać sami lub zapisać się do specjalisty w tej dziedzinie. Niestety ból korzonków często powraca u osób, które mają do tego skłonność. Warto dbać o swój kręgosłup i unikać przewiania na przykład podczas pracy w ogrodzie. W domowej apteczce zawsze powinniśmy mieć też maści rozgrzewające.

Artykuł Zapalenie korzonków – czym jest, jak leczyć? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Jak chodzą dzieci?

Pierwsze kroki dzieci stawiają zwykle między 10-15 miesiącem życia. Chodzenie jest dla dziecka nowym doświadczeniem, które dostarcza do ośrodka równowagi sporą ilość bodźców jednocześnie. Pamiętajmy, że na chód składa się nie tylko praca stóp, ale koordynacja całego ciała.

Chodzenie dla dzieci jest więc ogromnym wysiłkiem, a pierwsze kroki stawiane w życiu bywają dalekie od ideału. Zwykle nie ma niczego dziwnego w upadkach, utracie równowagi, czy chodzeniu na palcach. Eksperymentując dziecko stawia kroki na różne sposoby. Ustawiając stopę na palcach, przedstopiu lub na całej podeszwie maluch ma szansę na samodzielne wypracowanie odpowiedniego chodu.

Kiedy chodzenie na palcach jest normalne?

Chodzenie na palcach zwykle dotyczy dzieci do drugiego roku życia. Najczęściej maluch chodzi naprzemiennie, czyli większość kroków wykonuje prawidłowo, a sporadycznie unosi się na palcach. Powodem chodzenia na palcach może być dziecięcy entuzjazm – gdy maluch z czegoś się cieszy, zwykle staje na palcach. Stawianie stóp na palcach może dotyczyć także dzieci, które uczyły się chodzenia w chodziku.

W miarę rozwoju malucha chodzenie na palcach zwykle zanika. Dziecku może zdarzać się stawiać ciało na przedstopiu również w późniejszym wieku, co jest prawidłowe przy sporadycznych epizodach, gdy dziecko potrafi już układać stopy w odpowiedniej pozycji.

Kiedy chodzenie na palcach może wzbudzać niepokój?   

Sporadyczne chodzenie na palcach zwykle nie jest powodem do obaw. Co więcej, dziecko często wybiera ten sposób chodzenia przez kilka miesięcy po postawieniu pierwszych kroków. Nie warto w tym czasie na siłę nakłaniać malucha do stawiania pełnej stopy. Dziecko musi mieć szansę na samodzielną naukę.

Szczególną uwagę należy zwrócić na dziecko, jeśli poza chodzeniem na palcach obserwujemy inne nieprawidłowe zjawiska, jak np. częsty ,,siad w literę W”, czyli siedzenie na pupie z nóżkami zgiętymi w kolanach i stopami wysuniętymi na zewnątrz. Powodem do zastanowienia się jest także brak postępów podczas nauki chodzenia.

Nadmierne chodzenie na palcach może wynikać z nieprawidłowości w budowie anatomicznej, takich jak przykurcz lub skrócenie ścięgna Achillesa. Zdarza się również, że sposób chodzenia wskazuje na choroby, m.in. na autyzm, porażenie kurczowe, dystrofię mięśni, nadwrażliwość dotykową podeszwy, czy ADHD.

Kiedy warto zwrócić się o pomoc? Zawsze, gdy mamy wątpliwości. Nie musimy od razu udawać się do specjalisty. Wystarczy wspomnieć pediatrze o naszych obawach podczas rutynowej wizyty kontrolnej.

Artykuł Dziecko chodzi na palcach – czy to normalne? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Najczęstsze kontuzje:

• Zwichnięcie stawu barkowego, kciuka, rzepki kolanowej,
• Skręcenie kostki,
• Nadciągnięcie ścięgien,
• Stłuczenie barku, kolan, nadgarstka.

Objawy kontuzji:

• Nasilający się ból występujący głównie po wysiłku,
• Ból przy nacisku,
• Obrzęk, opuchlizna,
• Ograniczenie zakresu ruchu,
• Osłabienie mięśni.

Jak zapobiegać?

Najczęstszą przyczyną kontuzji jest brak odpowiedniej rozgrzewki. Mięśnie muszą przyzwyczaić się do wysiłku. Warto regularnie wykonywać ćwiczenia rozciągające. Możemy poświęcić na to jeden trening lub wykonywać je po każdym wysiłku. Tuż po uderzeniu warto przyłożyć do obolałego miejsca zimny kompres, który zatrzyma krwawienie i zminimalizuje obrzęk.

1. Zwracaj uwagę na technikę wykonywanych ćwiczeń. Szczególnie gdy zaczynasz uprawiać jakiś sport, ważna jest pomoc trenera, który przekaże ci odpowiednie wzorce i poprawi błędy. Nie krępuj się poprosić o pomoc.
2. Korzystać z różnych form aktywności. W ten sposób nie będziesz przeciążać jednej partii ciała.
3. Dbaj o prawidłową postawę ciała również w czasie pracy. Siedzący tryb życia powoduje obciążenia mięśni, dlatego musisz mieć odpowiednio dobrane krzesło i biurko.
4. Nie zaczynaj od intensywnego wysiłku, zwiększaj aktywność stopniowo w miarę wzrostu swojej kondycji. Nie porównuj się z innymi, którzy trenują dłużej od ciebie.
5. Jeśli ciało wysyła ci sygnał, że coś jest nie tak, nie ignoruj objawów. Udaj się na wizytę do fizjoterapeuty lub poproś o pomoc lekarza rodzinnego. Ćwiczenie mimo kontuzji to najgorsze co możesz w tej sytuacji zrobić.
6. Pij podczas treningu napoje izotoniczne. Uzupełnisz w ten sposób sole mineralne i elektrolity.
7. Wybierz wygodne buty sportowe. Bóle kostki mogą być spowodowane niewłaściwie dobranym obuwiem. Nie mogą być zbyt małe, ponieważ będą nas uciskać i uniemożliwiać komfortowe wykonywanie ćwiczeń.
8. Unikaj używek. Palenie papierosów o 50% zwiększa ryzyko wystąpienia kontuzji. Palacze mają słabsze kości i wiązadła.
9. Nigdy nie zaczynaj ćwiczeń bez rozgrzewki. Powinna ona trwać około 10 minut. Jeśli jest prawidłowo wykonana, pojawią się już pierwsze krople potu na twarzy.
10. Dbaj o dobrze zbilansowane posiłki. Po treningu zaleca się potrawy białkowo-węglowodanowe. Umożliwiają one odbudowę mięśni i ich szybszą regenerację, dzięki czemu bez kontuzji przystąpisz do kolejnego treningu.

Artykuł Jak uniknąć kontuzji? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Jak unikać kontuzji?

Przede wszystkim bardzo ważna jest rozgrzewka. Znacznie minimalizuje ona ryzyko wystąpienia urazu. Intensywność treningu powinna wzrastać stopniowo. Rozgrzewka powinna trwać 10-15 minut.  Ćwiczenia powinny być dostosowane do poziomu kondycji osoby je wykonującej. Najlepiej skorzystać z pomocy specjalisty, jakim jest trener personalny.

Bardzo istotnym czynnikiem jest tempo wykonywanych ćwiczeń oraz odpowiednie przerwy pomiędzy seriami. Musimy zwracać uwagę na oddech oraz ruchy wykonywać płynnie.

Jeśli odczuwamy ból najlepiej nie robić nic na siłę i przerwać trening. Ćwiczenie mimo kontuzji tylko pogorszy sprawę. O wiele lepiej poświęcić czas na rozciąganie mięśni i regenerację organizmu. Warto skorzystać też z pomocy fizjoterapeuty.

Uszkodzenie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa umożliwia zginanie stopy, wspinanie się na palce i skakanie. Z wiekiem staje się mniej wytrzymałe i niekiedy ulega uszkodzeniu. Przyczyną jest w wielu przypadkach też duże obciążenie stóp przez nadmiar kilogramów. Bardzo istotna jest wyżej wymieniona rozgrzewka przed wysiłkiem fizycznym. Raz uszkodzone ścięgno Achillesa może łatwiej ulegać ponownej kontuzji.

Choroba Mortona

Nerwiak Mortona jest guzem tworzącym się wzdłuż nerwu podeszwowego. Najczęściej występuje u kobiet między 40 a 50 rokiem życia. Przyczyną może być zaniedbane płaskostopie, przeciążenie stopy oraz schorzenia w obrębie nerwu podeszwowego. W celu postawienia diagnozy należy udać się na wizytę do podologa.

 Zapalenie rozcięgna podeszwowego

To częsty problem biegaczy, ale nie tylko. Tkanka ulega mikropęknięciom, które następnie wywołują stan zapalny. Niewłaściwe leczenie może prowadzić do powstawania narośli kostnej zwaną ostrogą. Na co zwrócić uwagę, by uniknąć kontuzji?

• Noś wygodne, odpowiednio dobrane obuwie,
• Unikaj biegania po nierównym terenie lub zbyt twardej nawierzchni,
• Przed treningiem wykonuj rozgrzewkę.

Trzeba przyznać, że na powstawanie wielu dolegliwości mamy wpływ my sami poprzez codzienne dobre lub złe nawyki. Możesz uniknąć kontuzji i nie rezygnować z uprawiania ulubionej dyscypliny sportu. Stosuj powyższe rady i ciesz się życiem bez urazów!

Artykuł Najczęstsze kontuzje nóg i stóp – jak ich unikać? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest choroba zwyrodnieniowa stawów stopy?  

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest ogólnym określeniem dla zmian zwyrodnieniowych, które mogą rozwijać się w obrębie stawów i okolicznych tkanek z różnych przyczyn. W przebiegu schorzenia w pierwszej kolejności dochodzi do degeneracji (niszczenia) chrząstki stawowej. W raz z postępem zmian zwyrodnieniowych uszkodzeniu ulegają także torebka stawowa, warstwa podchrzęstna kości, a także więzadła.

Zwyrodnienia w obrębie stopy najczęściej dotyczą stawu śródstopno-palcowego oraz stawu skokowego. Nieco rzadziej dochodzi do rozwoju zmian zwyrodnieniowych w obrębie innych stawów stopy, choć zdarza się również, że zmiany dotyczą kilku stawów jednocześnie.

Zmiany zwyrodnieniowe na stopach – przyczyny    

Postępujące zmiany zwyrodnieniowe uznawane były za przypadłość osób starszych. Obecnie jednak obserwuje się tendencje do zachorowań także u osób młodych, głównie kobiet. Za rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów mogą odpowiadać współistniejące choroby, takie jak np. reumatoidalne zapalenie stawów lub cukrzyca.

Jednak w przypadku zmian zwyrodnieniowych dotyczących stawów stopy przyczyną są najczęściej przebyte urazy. Na występowanie zmian zwyrodnieniowych duży wpływ ma również długotrwałe przeciążenie, które może prowadzić do rozwoju stanu zapalnego i postępującego rozwoju zwyrodnienia.

Na nadmierne obciążenie stawów szczególnie narażone są osoby z nadwagą, a także z wadami w budowie stopy. Dotyczy to przede wszystkim schorzeń takich jak paluch sztywny, czy niestabilność stawu.

Artykuł Choroba zwyrodnieniowa stawów stopy – przyczyny pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Co to jest zespół kości trójkątnej?  

Zespół kości trójkątnej dotyczy zaledwie 5-15% populacji. Przypadłość ta polega na obecności w stopie dodatkowej, niewielkiej kości trójkątnej, której nie obserwuje się u większości ludzi. Kosteczka trójkątna zlokalizowana jest od tyłu przy kości skokowej.

Najczęściej osoby mające dodatkową kosteczkę trójkątną nie są tego świadome, ponieważ przypadłość nie wywołuje żadnych dolegliwości. Kosteczkę można zauważyć po wykonaniu badania RTG lub rezonansu magnetycznego. Problem pojawia się jednak u osób, które wykonują intensywne zgięcia stopą w stawie skokowym. Dotyczy to przede wszystkim sportowców oraz osób wykonujących zawody estradowe.

Jakie są objawy zespołu kości trójkątnej?

Zespół kości trójkątnej w większości przypadków przebiega bezobjawowo. Jednak w wyniku silnego zgięcia może dochodzić do klinowania się kosteczki trójkątnej z okolicznymi fragmentami stopy. Jeśli do tego dojdzie, zwykle pojawiają się silne dolegliwości, takie jak np.:

• ból zlokalizowany w tylnej części stopy,
• ból nasilający się podczas zgięcia stopy,
• stan zapalny będący następstwem uszkodzenia włókien łączących kość trójkątną z kością skokową.

Jak wygląda leczenie zespołu kości trójkątnej?

Pierwszym krokiem podejmowanym po diagnozie zespołu kości trójkątnej jest leczenie farmakologiczne. Stosowane leki doustne i ewentualne środki podawane wprost w stopę mają na celu załagodzenie stanu zapalnego, a tym samym dolegliwości bólowych.

W części przypadków konieczne jest unieruchomienie stopy. Zakładany opatrunek gipsowy ma na celu odciążenie stopy do czasu regeneracji włókien łączących kość trójkątną z kością skokową.

Jeśli stosowane metody leczenia okazują się nieskuteczne, istnieje możliwość chirurgicznego lub endoskopowego usunięcia kości trójkątnej.

Artykuł Zespół kości trójkątnej – czym jest ta przypadłość? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Wkładki ortopedyczne dla dzieci i dorosłych – przeznaczenie

Za pomocą wkładek ortopedycznych można skorygować wady postawy oraz wady budowy stopy przede wszystkim u dzieci, które wciąż rosną. W tym przypadku wkładki ortopedyczne pełnią funkcje korygujące kład kostny, ponieważ wymuszają prawidłowe ułożenie stopy.

Korzysta się także z wkładek profilaktycznych, które mają jednak nieco inne przeznaczenie. Ich zadaniem jest przede wszystkim podpieranie łuku stopy bez ingerencji w jej kształt.

W przypadku dorosłych podstawowym przeznaczeniem wkładek ortopedycznych jest odciążenie pewnych fragmentów stopy, np. zmienionych chorobowo lub narażonych na większy nacisk w stosunku do pozostałych części podeszwy.

Schorzenia, które mogą być korygowane wkładkami ortopedycznymi

Wkładki ortopedyczne znajdują największe zastosowanie do  korygowania płaskostopia. Wówczas dzięki odpowiedniemu ułożeniu stopy możemy zredukować płaskostopie podłużne, poprzeczne i podłużno-poprzeczne. Korekcja płaskostopia u dzieci jest bardzo ważna, ponieważ bez odpowiedniego postępowania płaskostopie może prowadzić do rozwoju wad postawy.

Ponadto wkładki ortopedyczne stosuje się w przypadku schorzeń takich jak:

• haluksy (paluch koślawy),
• szpotawość stępu,
• koślawość stępu,
• palce młotowate,
• stopa wydrążona.

W jaki sposób dobrać wkładki ortopedyczne?

Dostępne są uniwersalne wkładki ortopedyczne, które dobiera się w zależności od schorzenia. Warto jednak zaznaczyć, że mogą one być stosowane tylko w przypadku niewielkich wad. Najlepszym rozwiązaniem jest indywidualny dobór wkładek ortopedycznych przy pomocy specjalisty.

Lekarz dobierający wkładki ma na uwadze przede wszystkim indywidualne potrzeby pacjenta, dzięki czemu wkładki taki wspomagają leczenie wielu schorzeń i możliwe najbardziej precyzyjnie podtrzymują stopę. Dobór wkładek zwykle poprzedzany jest odpowiednimi badaniami, co pozwala na jeszcze precyzyjniejsze określenie pożądanego ułożenia stopy.

Artykuł Wkładki ortopedyczne – przy jakich schorzeniach stóp są stosowane? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest pedobarografia?  

Za pomocą pedobarografii komputerowej można zbadać rozmieszczenie nacisku na podeszwę stopy. Badanie polega na komputerowych pomiarach, dzięki którym sprawdza się siłę nacisku oraz ciśnienie wywierane na każdy centymetr kwadratowy stopy. Podczas badania sprawdza się nacisk na stopę zarówno podczas stania, jak i podczas chodu.

Pedobarografia – w jakim celu wykonuje się to badanie stóp?

Pedobarografia jest bardzo pomocnym badaniem, które pomaga w diagnozie i ocenie zaawansowania wielu schorzeń stóp. Wyniki badania pomagają w diagnozie chorób oraz nieprawidłowości w budowie stopy, jak również poprzedzają planowane zabiegi operacyjne w obrębie stóp. Dzięki pedobarografii możliwe jest sprecyzowanie metody leczenia.

Wskazaniem do pedobarografii są m.in. schorzenia takie jak np.:

• płaskostopie,
• haluksy,
• stopa poprzecznie płaska,
• stopa cukrzycowa,
• matatarsalgia,
• palce młotowate,
• stopa reumatyczna.

Jak wygląda badanie pedobarograficzne?

Pedobarografia stopy jest badaniem całkowicie nieinwazyjnym i bezbolesnym. Metoda nie wymaga również żadnych przygotowań ze strony pacjenta. Jedyne, co osoba badana musi wykonać, to ułożenie ciała na specjalnej macie wyposażonej w czujniki.

Podczas badania pedobarograficznego pacjent proszony jest również o przejście po macie urządzenia. Dzięki temu dokonuje się pomiaru nacisku na poszczególne partie stopy w trakcie ruchu dynamicznego.

Kolejno zebrane pomiary pozwalają na ocenę istotnego dla dalszego leczenia nacisku maksymalnego. Mierzony jest również nacisk średni z uwzględnieniem powierzchni stopy. Precyzyjny pomiar komputerowy pozwala na określenie, które partie stopy są najbardziej narażone na nacisk. Dzięki temu możliwe jest dobranie odpowiedniej metody leczenia, w tym korekcji, a także ewentualny dobór wkładek odciążających stopy.

Artykuł Pedobarografia – na czym polega to badanie stóp? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.