Sposoby stawiania stóp podczas chodzenia

Podczas stania, biegania, czy chodzenia w różny sposób układamy nasze stopy. Podczas aktywności fizycznej szczególną uwagę zwracamy na odpowiednie ruchy wykonywane podczas intensywnych ćwiczeń. W takich sytuacjach stopy są narażone na kontuzje, dlatego zabezpieczenie stawów jest bardzo istotne.

Jednak także podczas spaceru może dojść do skręcenia lub naciągnięcia tkanek. Wszystko dlatego, że zwykle nie zastanawiamy się, czy podczas chodzenia ustawiamy stopy prawidłowo. Niewłaściwe nawyki można jednak korygować. W pierwszej kolejności warto jednak sprawdzić, jak ustawiamy stopy, a możliwości jest wiele, m.in.:

• Stopy skierowane na zewnątrz – zdarza się, że jedna lub obie stopy odchylają się na zewnątrz, czyli pięty obu stóp są ułożone bliżej, niż palce.
• Stopy skierowane do wnętrza – w tym przypadku palce stóp są skierowane do wewnątrz, czyli bliżej siebie w porównaniu do odległości zachowanej między tylną częścią stóp.
• Stopy neutralne – jest to ułożenie stóp równolegle względem siebie, czyli z zachowanie tej samej odległości między obiema piętami oraz palcami stóp.

Wpływ nieprawidłowego ułożenia stóp na zdrowie

Za prawidłowe ułożenie stóp uważa się stopę neutralną, czyli ułożenie równolegle. Wówczas ciężar ciała jest odpowiednio rozłożony, dzięki czemu zapewniamy sobie silną podstawę podczas wszelkich ruchów. Również same stopy są w tym przypadku najmniej obciążone oraz współgrają z mięśniami.

Natomiast osoby, które układają stopy na zewnątrz obciążają przede wszystkim duży palec, na którym opiera się ciężar ciała podczas wybicia. Ustawianie stóp na zewnątrz zwiększa ryzyko dolegliwości takich jak:

• halluksy,
• uszkodzenie rozcięgna podeszwowego,
• urazy więzadeł,
• skręcenia stawu skokowego,
• koślawość kolan,
• uszkodzenia stawów biodrowych,
• bóle kręgosłupa.

Ustawianie stóp do wewnątrz wydaje się być najbardziej niekorzystne dla zdrowia. Jest to tzw. chód głęboki, w którego przypadku ułożenie stóp rzadko wynika z wad jedynie w budowie anatomicznej stopy. Przyczyną najczęściej są nieprawidłowości w stawach biodrowych. Warto zaznaczyć, że nadmierne kierowanie stóp do środka może dotyczyć nie tylko palców, ale całej stopy, co wpływa na ułożenie całych kończyn.

Każda z nieprawidłowości w ułożeniu stóp powinna być korygowana przy pomocy odpowiednich ćwiczeń i rehabilitacji. W zależności od problemu pomoce okazuje się także dobranie odpowiedniego obuwia, czy stosowanie wkładek ortopedycznych. Dzięki systematyczności wiele wad można skorygować, wpływając tym samym na poprawę postawy całego ciała.

Artykuł Sprawdź, czy chodzisz prawidłowo! pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Co to jest entezopatia?

Entezopatie to grupa zmian powstających w obszarze przyczepu ścięgien do kości. Gdy część ciała ulega nadmiernemu przeciążeniu, wówczas może dochodzić do mikrourazów nie tylko w samych mięśniach i ścięgnach, ale także we wspomnianym miejscu ich przyczepu. W efekcie dochodzi do rozwoju stanu zapalnego, który pogłębia powstawanie zmian chorobowych ,,rozrywając” włókna ścięgien i chrząstki.

Przyczyną entezopatii najczęściej są nieprawidłowo wykonywane ćwiczenia fizyczne. Amatorzy sportu, którzy przeceniają swoje możliwości często rezygnują z wykonania rozgrzewki, co sprzyja przeciążeniom. Rzadziej entezopatie rozwijają się jako konsekwencja wad wrodzonych dotyczących budowy i funkcjonowania mięśni.

Jakie są objawy entezopatii?

Stan zapalny toczący się w przebiegu entezopatii jest przyczyną silnego bólu oraz dyskomfortu, odczuwanego szczególnie podczas wykonywania ruchów. Zdarza się, że dochodzi także do obrzęków. Ból i tkliwość w stawie może utrzymywać się nieustannie. Co więcej, możemy mieć do czynienia z bólem promieniującym, który przenosi się na okoliczne tkanki.

W przypadku entezopatii kończyn dolnych osoba chora może zaobserwować zmniejszoną sprawność manualną. Często dochodzi do trudności podczas wykonywania nawet podstawowych ruchów, takich jak chodzenie, siadanie, czy kucanie. Z kolei nieleczona entezopatia może przerodzić się poważniejszy uraz, w tym doprowadzić do oddzielenia się ścięgna od kości.

Jakie choroby kryją się pod pojęcie entezopatii?  

Entezopatia nie jest oddzielną jednostką chorobową, a grupą schorzeń dotykających różnych ścięgien organizmu, głównie kończyn górnych i dolnych. Sama nazwa entezopatii bywa rzadko rozpoznawana, jednak z pewnością nieco lepiej znane są schorzenia zaliczane do tej grupy chorób, m.in.:

• łokieć tenisisty,
• palec trzaskający,
• entezopatia mięśnia podkolanowego,
• zapalenie ścięgna piętowego,
• entezopatia rozcięgna podeszwowego,
• zapalenie mięśnia dwugłowego uda,
• choroba de Quervaina,
• kolano skoczka.

Artykuł Entezopatie – czym są te schorzenia? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Jak rozpoznać entezopatię – objawy i badania  

Entezopatia, czyli zmiany wynikające z przeciążenia mięśni lub ścięgien, to m.in. schorzenia takie jak zapalenie więzadła rzepki (kolano skoczka), zapalenie rozcięgna podeszwowego, czy ścięgna piętowego. Są to często spotykane urazy, zwłaszcza u sportowców i amatorów intensywnych ćwiczeń. Osoby takie są szczególnie narażone na urazy. Pamiętajmy, że żadnego niepokojącego objawu nie należy lekceważyć, ponieważ entezopatie mają charakter postępujący i wymagają leczenia.

Udając się do specjalisty pierwszym krokiem jest rozmowa polegająca na przedstawieniu objawów. W przypadku entezopatii dolegliwości mogą być odczuwalne ze zmiennym nasileniem. Zdarza się, że ból pojawia, po czym mija, co trwa nawet przez kilka miesięcy, zanim udamy się do lekarza. Może dochodzić do dolegliwości takich jak:

• ból po dotknięciu, nasilający się po wysiłku lub trwający nieustannie;
• ból promieniujący na inne okolice;
• obrzęk w miejscu przyczepu ścięgna;
• uczucie luźnego, uciekające stawu, głównie w przypadku stawu kolanowego;
• trzeszczenie w stawie;
• niekiedy wyczuwalne przerwanie ścięgna;
• osłabione krążenie krwi w miejscu urazu;
• problemy w wykonywaniu ruchów;
• osłabienie mięśni.

Poza wywiadem lekarz zwykle zaleca wykonanie badania ultrasonograficznego (USG), które pozwala na ocenę zmian. Na podstawie USG można ocenić stopień ubytku w ścięgnach oraz rozpoznać ewentualne zwłóknienia.

Jak leczy się entezopatie?

W przypadku łagodnej entezopatii zwykle stosuje się leczenie zachowawcze. Zaleca się przede wszystkim stosowanie chłodnych okładów oraz przyjmowanie doustnych leków przeciwzapalnych. Najczęściej osoby po urazie przyjmują preparaty z substancją z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ wykazują one działanie przeciwzapalne, a tym samym wspomagają zapanowanie nad dolegliwościami. W wielu przypadkach podaje się także sterydowe środki przeciwzapalne.

Przy bardzo nasilonych objawach wykonuje się zastrzyki z substancją przeciwzapalną wprost do chorego miejsca. Lekarz może zalecić także usztywnienie poprzez noszenie odpowiednio dobranych stabilizatorów. Zmniejszenie ruchomości, a tym samym odciążenie zmienionej chorobowo partii przyśpiesza regenerację.

Nierozłącznym elementem leczenia entezopatii jest rehabilitacja. Seria odpowiednio wykonywanych ćwiczeń wspomaga leczenie, a także zmniejsza ryzyko ponownego wystąpienia zmian przeciążeniowo-zwyrodnieniowych.

W skrajnych przypadkach, gdy leczenie zachowawcze i fizjoterapia nie przynoszą pożądanych efektów, konieczne może okazać się wykonanie zabiegu chirurgicznego.

Artykuł Jak wygląda leczenie entezopatii? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Jak chodzą dzieci?

Pierwsze kroki dzieci stawiają zwykle między 10-15 miesiącem życia. Chodzenie jest dla dziecka nowym doświadczeniem, które dostarcza do ośrodka równowagi sporą ilość bodźców jednocześnie. Pamiętajmy, że na chód składa się nie tylko praca stóp, ale koordynacja całego ciała.

Chodzenie dla dzieci jest więc ogromnym wysiłkiem, a pierwsze kroki stawiane w życiu bywają dalekie od ideału. Zwykle nie ma niczego dziwnego w upadkach, utracie równowagi, czy chodzeniu na palcach. Eksperymentując dziecko stawia kroki na różne sposoby. Ustawiając stopę na palcach, przedstopiu lub na całej podeszwie maluch ma szansę na samodzielne wypracowanie odpowiedniego chodu.

Kiedy chodzenie na palcach jest normalne?

Chodzenie na palcach zwykle dotyczy dzieci do drugiego roku życia. Najczęściej maluch chodzi naprzemiennie, czyli większość kroków wykonuje prawidłowo, a sporadycznie unosi się na palcach. Powodem chodzenia na palcach może być dziecięcy entuzjazm – gdy maluch z czegoś się cieszy, zwykle staje na palcach. Stawianie stóp na palcach może dotyczyć także dzieci, które uczyły się chodzenia w chodziku.

W miarę rozwoju malucha chodzenie na palcach zwykle zanika. Dziecku może zdarzać się stawiać ciało na przedstopiu również w późniejszym wieku, co jest prawidłowe przy sporadycznych epizodach, gdy dziecko potrafi już układać stopy w odpowiedniej pozycji.

Kiedy chodzenie na palcach może wzbudzać niepokój?   

Sporadyczne chodzenie na palcach zwykle nie jest powodem do obaw. Co więcej, dziecko często wybiera ten sposób chodzenia przez kilka miesięcy po postawieniu pierwszych kroków. Nie warto w tym czasie na siłę nakłaniać malucha do stawiania pełnej stopy. Dziecko musi mieć szansę na samodzielną naukę.

Szczególną uwagę należy zwrócić na dziecko, jeśli poza chodzeniem na palcach obserwujemy inne nieprawidłowe zjawiska, jak np. częsty ,,siad w literę W”, czyli siedzenie na pupie z nóżkami zgiętymi w kolanach i stopami wysuniętymi na zewnątrz. Powodem do zastanowienia się jest także brak postępów podczas nauki chodzenia.

Nadmierne chodzenie na palcach może wynikać z nieprawidłowości w budowie anatomicznej, takich jak przykurcz lub skrócenie ścięgna Achillesa. Zdarza się również, że sposób chodzenia wskazuje na choroby, m.in. na autyzm, porażenie kurczowe, dystrofię mięśni, nadwrażliwość dotykową podeszwy, czy ADHD.

Kiedy warto zwrócić się o pomoc? Zawsze, gdy mamy wątpliwości. Nie musimy od razu udawać się do specjalisty. Wystarczy wspomnieć pediatrze o naszych obawach podczas rutynowej wizyty kontrolnej.

Artykuł Dziecko chodzi na palcach – czy to normalne? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest artrodeza?

Artrodeza polega na usztywnieniu stawu lub jego fragmentu zmienionego chorobowo. Stosowane metody stabilizacji dają długotrwałe efekty, co oznacza, że celem jest trwałe usztywnienie stawu.

Zabieg usztywnienia stawu skokowego wykonuje się stosując jedną z kilku praktykowanych metod:

• usztywnienie zewnętrzne za pomocą gipsu, stosowane jako metoda zachowawcza;
• usztywnienie zewnętrzne – polega na zastosowaniu zewnętrznych stabilizatorów przytwierdzonych za pomocą ,,drutów” wprowadzanych do tkanek;
• stabilizacja wewnętrzna wykonywana podczas zabiegu chirurgicznego – polega na trwałym zespoleniu kości za pomocą specjalnych drutów, prętów lub płytek.

Jakie efekty uzyskuje się po artrodezie?    

Staw po artrodezie traci możliwość rotacji, co oznacza, że dolegliwości bólowe związane z wykonywanymi wcześniej ruchami zostają zmniejszone lub całkowicie wyeliminowane.

Ponadto, stabilizacja stawu po urazach umożliwia prawidłowe zrastanie się uszkodzonej kości. Elementy zastosowane do wewnętrznego usztywnienia mogą być usunięte po okresie przebudowy kostnej, co może trwać od kilku tygodni do kilku lat.

Kiedy wykonuje się artrodezę – wskazania

Artrodeza najczęściej dotyczy stawu skokowego oraz stawów stopy. W części przypadków zabieg może być przeprowadzony za pomocą artroskopu, czyli poprzez wprowadzenie narzędzi chirurgicznych oraz kamery przez niewielkie nacięcie. Zabieg może obejmować staw górny, dolny lub oba jednocześnie.

Wskazania do wykonania artrodezy to m.in.:

• zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe z towarzyszącymi dolegliwościami, takimi jak ból oraz ograniczenie ruchomości;
• reumatoidalne zapalenie stawów;
• urazy mechaniczne kości – złamania i pęknięcia w obrębie stawu;
• niestabilność stawu;
• osteoporoza z towarzyszącymi mikrozłamaniami.

Artykuł Artrodeza stawu – na czym polega? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym są antyinterleukiny?

Zanim wyjaśnimy, czym są antyinterleukiny, warto zaznaczyć, jakie znaczenie dla organizmu mają interleukiny. Otóż są to białka z grupy cytokin, wytwarzane głównie przez leukocyty (krwinki białe), a także komórki tłuszczowe oraz fibroblasty.

Poznano 48 interleukin, z których interleukina 1 (IL-1) zawierająca w swojej nazwie 10 związków pełni bardzo istotne funkcje dotyczące układu odpornościowego oraz krwiotwórczego. Interleukina 1 bierze udział w powstawaniu stanu zapalnego, który jest charakterystyczny dla wielu schorzeń dotyczących stawów.  Ponadto IL-1 pobudza inne cytokiny do tworzenia reakcji zapalnej.

Tak więc schorzenia, w przebiegu których dochodzi do zbyt intensywnej odpowiedzi zapalnej, wymagają odpowiedniego postępowania w postaci hamowania stanu zapalnego. W tym celu stosuje się preparaty zawierające antyinterleukiny, czyli czynniki przeciwzapalne.

Zastosowanie antyinterleukin w leczeniu chorób stawów

Białka przeciwzapalne pozyskuje się z krwi własnej pobranej od Pacjenta wymagającego przeprowadzenia zabiegu. Po odpowiedniej obróbce oraz odseparowaniu wartościowych białek przygotowuje się preparat, który kolejno podaje się wprost do stawu za pomocą zastrzyku.

Zmniejszenie lub hamowanie stanu zapalnego toczącego się w obrębie stawu ma na celu m.in. zmniejszenie dolegliwości bólowych, jak również spowolnienie postępującego zniszczenia chrząstki stawowej. Terapię wykorzystującą antyinterleukiny stosuje się w przypadkach takich jak m.in.:

• bóle stawów i mięśni,
• przyśpieszenie regeneracji po zabiegach,
• zmiany zwyrodnieniowe,
• urazy mechaniczne oraz sportowe stawów, mięśni i ścięgien.

Artykuł Czynniki przeciwzapalne w leczeniu stawów – jak działają antyinterleukiny? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest kwas hialuronowy?

Kwas hialuronowy jest organicznym związkiem chemicznym, który naturalnie występuje w lidzkim organizmie. Za syntezowanie oraz wydzielanie kwasu hialuronowego odpowiadają komórki błony maziowej. To z nich kwas hialuronowy jest wydzielany do płynu stawowego, któremu zapewnia sprężystość oraz lepkość.

Kwas hialuronowy stanowi więc niezbędny element stawów, zapewniając prawidłowe funkcjonowanie układu ruchu. W przypadku chorób zwyrodnieniowych obserwuje się zmniejszenie ilości kwasu hialuronowego, dlatego w leczeniu schorzeń stawów praktykuje się podawanie tego związku wprost w chore struktury.

Kiedy podaje się kwas hialuronowy do stawu?

Podawanie kwasu hialuronowego w postaci preparatów lub iniekcji w stawy zmienione chorobowo zyskało miano wiskosuplementacji. Działanie takie ma na celu uzupełnienie niedoborów tego związku, co pozwala na zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz usprawnienie ruchomości danego stawu.

Właściwości takie wykorzystywane są przede wszystkim w przypadku osób starszych, u których doszło do poważnych ubytków hialuronianu sodu w wyniku choroby zwyrodnieniowej stawów. Zabiegi polegające na wykonaniu zastrzyku z preparatem zawierającym kwas hialuronowy wykonuje się jednak także u osób młodych. Wskazaniem są przede wszystkim nieprawidłowości chrząstki stawowej z towarzyszącym ubytkiem płynu stawowego.

Efekty po podaniu kwasu hialuronowego dostawowo

Uzupełnienie mazi stawowej w kwas hialuronowy ma na celu nie tylko zwiększenie jej lepkości i sprężystości. Kwas hialuronowy jest związkiem aktywnym biologicznie, dlatego wpływa korzystnie na proces regeneracji stawów. Wiskosuplementacja stosowana jest więc także w celu poprawy kondycji stawów, zwłaszcza w przebiegu stanów zapalnych, czy po urazach.

Kwas hialuronowy podany dostawowo inicjuje więc proces regeneracji poprzez pobudzenie organizmu do wytwarzania naturalnego związku. Ponadto, wiskosuplementacja intensyfikuje zmiany metaboliczne zachodzące w chrząstce stawowej. Dzięki korzystnemu działaniu po wykonaniu zastrzyków z kwasem hialuronowym przewiduje się efekty takie jak np.:

• zmniejszenie bólu,
• zmniejszenie stanu zapalnego,
• poprawa sprawności ruchowej stawu,
• spowolnienie zmian degradacyjnych w chrząstce stawowej.

Artykuł Leczenie stawów kwasem hialuronowym pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest egzostoza podpaznokciowa?

Egzostoza podpaznokciowa (łac. exostosis subungualis), to wyrośl chrzęstno-kostna, która ma swój początek zwykle w części dystalnej palucha stopy. Jest to więc ,,przerośnięta kość”, która wyrasta z kości na zakończeniu palca.

Zmiana taka początkowo jest niewidoczna, ponieważ narośl tworzy się głęboko w skórze właściwej. Narośl chrzęstno-kostna nie wywołuje również żadnych dolegliwości. Jednak z czasem, gdy egzostoza powiększa się, pojawiają się objawy takie jak:

• powiększenie paliczka – palec stopy staje się coraz większy, a dotychczas noszone obuwie może być za ciasne;
• zagięcie paliczka – narośl z czasem jest wyczuwalna i widoczna jako zgrubienie, paliczek staje się ,,zadarty” ku górze, a skóra jest coraz mocniej napięta;
• deformacja paznokcia – powiększająca się egzostoza ,,wypycha” paznokieć, przez co może on zanikać, odchodzić lub pękać;
• ból i dyskomfort – narośl ingerująca w strukturę palca może wywoływać znaczny ból i dyskomfort, zwłaszcza podczas chodzenia.

Jakie są przyczyny egzostozy palucha?

Przyczyna egzostozy podpaznokciowej nie została do te pory wyjaśniona. Istnieją jednak pewne przypuszczenia, które skłaniają ku przekonaniu, że etiologia egzostozy to m.in.:

• przebyte urazy,
• przebyte zabiegi chirurgiczne w obrębie paznokcia,
• przebyte infekcje bakteryjne lub wirusowe.

Egzostoza podpaznokciowa – leczenie

Egzostoza podpaznokciowa leczona jest za pomocą zabiegu chirurgicznego. Narośl chrzęstno-kostną należy usunąć w całości oraz zadbać o odpowiednie zagojenie rany. W przypadku zaobserwowania zmian w obrębie płytki paznokcia konieczna jest więc wizyta podologa.

Warto zaznaczyć, że deformacje paznokcia występujące jako objaw egzostozy występują także przy innych schorzeniach, takich jak np. brodawki podpaznokciowe, czy ziarniak ropotwórczy.

Artykuł Egzostoza podpaznokciowa na stopie – co to za dolegliwość? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest synowetomia?

Synowektomia to zabieg przeprowadzany w przypadku zmian w obrębie błony maziowej stawów. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym, splotowym lub miejscowym, co zależy od obranego sposobu. Synowetomia może być wykonana za pomocą trzech metod:

• synowektomia chirurgiczna – tradycyjny zabieg wykonany metodą otwartą polegającą na chirurgicznym usunięciu błony maziowej zmienionej chorobowo;
• synowektomia chemiczna – polega na podaniu wprost do stawu związków chemicznych, które niszczą błonę maziową;
• synowektomia radioizotopowa przy pomocy promieniowania jonizującego – polega na podaniu do stawu izotopu, który wykazuje działanie destrukcyjne na błonę maziową.

Kiedy wykonuje się synowektomię – wskazania

Zniszczenie błony maziowej może być następstwem wielu chorób, do których najczęściej należą:

• reumatoidalne zapalenie stawów,
• idiopatyczne młodzieńcze zapalenie stawów,
• krwawienie do stawów u osób chorujących na hemofilię,
• chrząstniakowatość maziówki,
• barwnikowo kosmkowo-guzkowe zapalenie błony śluzowej stawów.

Przy większości wymienionych schorzeń w pierwszej kolejności stosuje się inne metody leczenia. Synowektomia ze względu na inwazyjność wykonywana przy zaawansowanych zmianach w błonie maziowej. Wyjątkiem jest barwnikowe kosmokowo-guzkowe zapalenie błony śluzowej stawów, gdzie synowektomia stanowi zwykle leczenie pierwszego wyboru.

Warto zaznaczyć, że zabieg ten nie jest metodą stosowaną do leczenia wymienionych chorób. Synowektomia stanowi element leczenia objawowego i ma na celu przede wszystkim zmniejszenie dolegliwości bólowych w obrębie stawu oraz spowolnienie rozwoju dalszych zmian.

Artykuł Leczenie chorób stawów – czym jest synowektomia? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Kiedy warto rozpocząć leczenie grzybicy paznokci?

Grzybica skóry i paznokci to choroba powodowana zakażeniem drobnoustrojami grzybiczymi. Schorzenie zwykle dotyczy początkowo jednego paznokcia stopy, jednak z czasem infekcja może rozprzestrzeniać się na pozostałe paznokcie stóp oraz dłoni, a nawet na skórę.

Pierwszym objawem grzybicy paznokci zwykle jest zmiana zabarwienia płytki. Niekiedy pojawia się świąd i zaczerwienienie wokół wałów paznokciowych. Już w tym momencie warto wprowadzić odpowiednie leczenie i zapobiegać rozprzestrzenianiu się infekcji.

W przypadku niezastosowania preparatów przeciwgrzybiczych płytka paznokcia zwykle staje się gruba, matowa oraz podatna na łamanie. Kruche paznokcie o różnym zabarwieniu mogą ulegać deformacji, a nawet odpadać.

Głównym problemem w przypadku infekcji grzybiczej w obrębie paznokci jest utrudniona penetracja preparatów leczniczych do płytki paznokcia. Ponadto preparaty dostępne bez recepty muszą być stosowane długotrwale, nawet przez kilka miesięcy. Z kolei leki doustne zwykle należy przyjmować przez wiele miesięcy. W tym czasie dochodzi do obciążenia wątroby.

Jak działa zabieg laserowego leczenia grzybicy paznokci?

Jednym ze sposobów na zwalczanie grzybicy jest zabieg laserowy. Metoda ta polega na naświetlaniu płytki paznokcia promieniami lasera o odpowiedniej częstotliwości. Lasery stosowane do leczenia grzybicy zwykle emitują wiązkę ,,zimnych” promieni o długości 405 nm i 635 nm.

Zastosowanie dwóch długości fal ma na celu zwiększenie skuteczności zabiegu:

• fala lasera o długości 405 nm penetruje płytkę paznokcia niszcząc drobnoustroje grzybicze oraz bakterie;
• wiązka o długości 635 nm pobudza procesy immunologiczne, dzięki czemu dochodzi do naturalnej regeneracji płytki paznokcia.

Ile zabiegów należy wykonać dla uzyskania efektów?

Laserowe leczenie paznokci zwykle wykonuje się przeprowadzając serię powtórzeń. Najczęściej zabiegi tego typu trwają kilkanaście minut i są powtarzane w odstępach 7-dniowych. Do wyeliminowania drobnoustrojów wywołujących grzybicę zwykle wystarczające okazują się 4 zabiegi.

Warto jednak pamiętać, że płytka paznokcia, która uległa odbarwieniu lub deformacji, wymaga kilku miesięcy na pełną odbudowę. Co więcej, aby zapobiegać ponownej infekcji grzybiczej konieczne jest odpowiednie oczyszczenie obuwia lub jeśli to możliwe, wymiana butów na nowe.

Zabiegi laserowe na paznokcie stosuje się nie tylko w przypadku grzybicy. Jest to również dobra metoda profilaktyczna, która pozwala na zachowanie zdrowych paznokci u osób podatnych na nawroty grzybicy. Promienie lasera działają korzystnie także w przypadku paznokci osłabionych z innych powodów, np. po często wykonywanych zabiegach stylizacyjnych.

Artykuł Na czym polega laserowe leczenie grzybicy paznokci? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.