1. Ścieranie zrogowaciałego naskórka pumeksem lub tarką.

Na pumeksie zbiera się mnóstwo bakterii. Mechaniczne złuszczanie martwego naskórka musi być delikatne.

2. Stosowanie kremów nieprzeznaczonych do stóp.

Wydaje się, że jeśli krem działa na skórę rąk, to sprawdzi się również na stopy. Prawda jest jednak taka, że najlepiej wybierać produkty przeznaczone do danej partii ciała.

3. Zbyt krótkie obcinanie paznokci.

Może skutkować wrastaniem. Podobnie jak obcinanie „na okrągło” zamiast prosto.

4. Nieprawidłowy pedicure.

Źle dobrane kosmetyki lub też nieumiejętne ich nakładanie wygląda nieestetycznie i może spowodować uczulenie.

5. Nadmierne usuwanie naskórka.

Wbrew oczekiwaniom skóra nie staje się delikatna, a narastający naskórek jest zdecydowanie grubszy.

6. Zbyt częste stosowanie skarpetek złuszczających powoduje przesuszenie skóry.
   ekceważenie zadrapań, ran, urazów stóp.

Powodują one dyskomfort a niekiedy nawet zakażenie. Należy odkazić obolałe miejsce, osuszyć i opatrzyć plastrem.

8. Niewłaściwa pielęgnacja skóry stóp.

Ta część ciała powinna być traktowana indywidualnie. Warto stosować kremy z mocznikiem, które głęboko nawilżają suche miejsca.

9. Nieumiejętne usuwanie lakieru hybrydowego.

Choć hybryda wygląda pięknie i noszenie jej jest niezwykle wygodne, nigdy nie należy się spieszyć ze zdejmowaniem lakieru. Możemy w ten sposób trwale uszkodzić paznokieć. A to niekiedy skutkuje  grzybicą.

10. Błędy w doborze obuwia.

Nie może ono uciskać ani przygniatać. Stałe noszenie niewłaściwie dobranych butów powoduje odciski, a nawet halluksy.

Czy któryś z wymienionych problemów jest ci bliski? Skoro już o tym wiesz, możesz uniknąć popełnianych błędów. Regularna pielęgnacja sprawi, że bez względu na porę roku będziesz mógł pochwalić się zadbanymi stopami.

Artykuł 10 najczęściej popełnianych błędów przy pielęgnacji stóp pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Złamanie nadgarstka dotyczy najczęściej kości promieniowej, ale zdarzają się także urazy kości łokciowej i łódeczkowatej. Może ono być spowodowane osteoporozą, która wpływa na większą kruchość kości. Choroba sprawia, że nawet niepozornie wyglądający upadek może skutkować złamaniem nadgarstka. U młodszych osób może on być spowodowany poważniejszymi urazami, do których można zaliczyć upadki z dużej wysokości, wypadki komunikacyjne czy niefortunne zdarzenia w trakcie uprawiania sportu. Warto w takiej sytuacji wiedzieć, do kogo zgłosić się w celu efektywnego leczenia.

Złamanie nadgarstka – stabilne i niestabilne

Złamaniu nadgarstka towarzyszy ból, obrzęk oraz upośledzenie niektórych czynności. Uraz największej kości – promieniowej może być prosty oraz stabilny i składać się z najwyżej dwóch odłamów kości. Złamania niestabilne składają się z wielu odłamów i cechują się wtórnym przemieszczeniem oraz zniekształceniem obrysów nadgarstka. Nie dotyczy to złamań kości łódeczkowatej, która jest mała, co sprawia, że dolegliwości również są mniejsze.

Jak postępować w przypadku złamania nadgarstka?

Aby dokładnie ocenić rodzaj złamania oraz stopień przemieszczenia odłamów, należy wykonać badanie kliniczne oraz zdjęcie RTG. W przypadku bardziej skomplikowanych urazów przyda się dodatkowo badanie tomografii komputerowej, które pozwalają wykryć dolegliwości towarzyszące, takie jak: uszkodzenia tkanek miękkich, więzadeł, ścięgien czy nerwów.

Wszystkie powyższe badania należy wykonać w poradni chirurgicznej po konsultacji z chirurgiem ręki. Można je przeprowadzić również w Centrum Medycznym Medicum. Leczenie złamań prostych i stabilnych polega na unieruchomieniu stawu za pomocą gipsu na okres 5-6 tygodni. Opatrunek gipsowy nie zakrywa całej ręki, dzięki czemu możliwe jest poruszanie palcami w trakcie leczenia. Jest to konieczne do utrzymania pełnej ruchomości palców i barku.  W przypadku złamań niestabilnych niezbędna jest operacja – aby odpowiednio nastawić i ustabilizować odłamy za pomocą śrub, drutów, płytek lub stabilizatorów wewnętrznych. Okres rehabilitacji jest w tym przypadku uzależniony od rodzaju złamania, sposobu leczenia oraz ewentualnych urazów towarzyszących. Należy pamiętać, że poważne uszkodzenia powierzchni stawowych mogą prowadzić nawet do choroby zwyrodnieniowej, dlatego po złamaniu nadgarstka należy bezzwłocznie zgłosić się do odpowiedniego specjalisty.

Artykuł Do kogo zgłosić się w przypadku złamania nadgarstka? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Uszkodzenie łąkotki wiąże się z nagłym skrętem zewnętrznego podudzia podczas zgiętego stawu kolanowego. Uraz dotyczy najczęściej osób aktywnych fizycznie, ale zdarza się także podczas wykonywania pracy lub prostych domowych czynności. Objawami są natomiast: nagły „trzask”, zablokowanie ruchu w stawie i nasilający się w trakcie chodzenia lub klękania ból kolana. Uszkodzenie łąkotki można wyleczyć operacyjnie, wykorzystując w tym celu artroskopię stawu kolanowego.

Czym jest łąkotka i jakie są jej rodzaje?

Łąkotki są najistotniejszym elementem kolana, położonym pomiędzy kością udową i piszczelową. Charakteryzują się chrzęstno-włóknistą strukturą i miseczkowatym lub półksiężycowatym kształtem. Ich budowa umożliwia dopasowanie się do kształtu powierzchni stawowych, co sprawia, że są kluczowe dla równomiernego rozkładu obciążeń, stabilizacji, odżywiania i ochrony chrząstki stawowej, zwłaszcza podczas intensywnego wysiłku.

Uszkodzenie może dotyczyć łąkotki przyśrodkowej lub łąkotki bocznej. Bardziej narażona na urazy jest łąkotka przyśrodkowa, znajdująca się po wewnętrznej stronie stawu kolanowego, której ruchomość jest mniejsza z racji tego, że jest zrośnięta z torebką stawową. Łąkotka boczna znajduje się z kolei po stronie zewnętrznej stawu kolanowego, jej kształt jest bardziej owalny i jest jedynie luźno połączona z torebką stawową. Jej ruchomość sprawia, że do uszkodzeń łąkotki bocznej dochodzi rzadziej niż w przypadku łąkotki przyśrodkowej.

Na czym polega leczenie operacyjne łąkotki?

Leczenie operacyjne uszkodzenia łąkotki polega na zastosowaniu artroskopii stawu kolanowego, która pozwala na ocenę rozmiaru uszkodzenia oraz jego lokalizacji. Działania, jakie podejmuje się w przypadku leczenia łąkotki, mają na celu zachowanie jak największej jej części. Usunięcie całej łąkotki jest ostatecznością. Operacja sprowadza się do usunięcia jedynie uszkodzonego fragmentu łąkotki, naprawy lub jej przeszczepu. Najczęściej wycina się jej wystającą poza obrys część, a pozostałą – wygładza. Uszkodzony fragment można również zszyć i zawiązać szwy na torebce stawowej. W ramach naprawy łąkotki można także niektóre części zespolić zszywkami, staplerami lub kotwiczkami biowchłanialnymi. Leczenie operacyjne obejmuje również przeszczep łąkotki, do którego wykorzystuje się macierze kolagenowe, przeszczepy ścięgien i polimerów syntetycznych, a także zastąpienie brakującej łąkotki elementem pobranym od ludzkiego dawcy, co jest najbardziej zalecaną opcją.

Ważne w tym przypadku jest, aby przeszczep został wykonany jak najszybciej po uszkodzeniu. W przeciwnym razie może dojść do niechcianych zmian zwyrodnieniowych – podkreśla dr Artur Pisarski, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu w Centrum Medycznym Medicum.

Artykuł Jakie są sposoby na operacyjne wyleczenie uszkodzonej łąkotki? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Wskazaniem do badania USG stawu skokowego jest bolesność w tej okolicy związana z urazem w przeszłości, bólami przeciążeniowymi, zmianami zapalnymi lub zwyrodnieniowymi. Badanie jest wskazane także dla Pacjentów, u których podejrzewa się ganglion, guzy lub neuralgię Mortona, oraz dla Chorych w trakcie leczenia, w celu monitorowania postępów.

Celem badania jest znalezienie przyczyny nieprzyjemnych dolegliwości, by móc zastosować precyzyjne i skuteczne leczenie wymierzone prosto w źródło bólu.

Specjalista ocenia ciągłość włókien w obrębie więzadeł, jest w stanie także określić ewentualny stopień ich uszkodzenia oraz to, czy rozpoczęły się już samoistne procesy naprawcze. Ocenia także wszystkie inne składowe stawu.

USG stawu skokowego – co pokazuje, co można ocenić?

• powierzchnię kości tworzących stawy (osteofity, pęknięcia i złamania);
• błonę maziową w obrębie stawu;
• więzadła;
• ścięgna;
• gangliony;
• guzy;
• przebieg nerwów.

USG stawu skokowego – jak przygotować się do badania?

Badanie USG nie wymaga specjalnego przygotowania. Jedynie obecność niektórych opatrunków, np. szyny gipsowej może uniemożliwić przeprowadzenie badania. Ta technika diagnostyczna jest nieinwazyjna i całkowicie niebolesna.

USG stawu kolanowego – na czym polega badanie?

Obraz jest widoczny na monitorze. Aparatura wykorzystuje ultradźwięki, które pozwalają na ocenę tkanek wewnątrz stawu bez jego otwierania czy naświetlania promieniowaniem rentgenowskim.

Badanie polega na przyłożeniu specjalnej głowicy do skóry w okolicy stawu skokowego, pokrytej specjalnym żelem do badania. Specjalista bada okolicę stawu oraz wszystkie struktury wewnątrz niego – ocenia ich budowę oraz pracę.

Badanie trwa kilka minut i pozwala na ocenę stawu w czasie rzeczywistym. Jego wynik jest znany od razu. Specjalista przygotowuje opis badania, może dołączyć do niego także zdjęcie przedstawiające stwierdzoną patologię.

Artykuł USG stawu skokowego w diagnozie chorób pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Urazy stawu kolanowego są częstym problemem ortopedycznym, który dotyczy nie tylko osób prowadzących siedzący tryb życia, ale także tych, które uprawiają regularną aktywność fizyczną. Nieleczony uraz może doprowadzić do zmian zwyrodnieniowych, przykurczu mięśni, destrukcji tkanki kostnej i bolesności. Czas działa na niekorzyść Pacjenta, dlatego decyzja o podjęciu leczenia powinna zostać podjęta od razu.

Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego – przebieg leczenia

Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego jest przeprowadzana za pomocą technik artroskopowych. Specjalista wykonuje małe nacięcia, przez które wprowadza narzędzia chirurgiczne i mikrokamerę. Dzięki temu, możliwa jest ocena rozległości zmian, ale też precyzyjnie poprowadzenie leczenia.

Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego – jakie znieczulenie okołooperacyjne jest najlepsze?

Znieczulenie podpajęczynówkowe jest najczęściej stosowane podczas tego typu operacji. Dzięki temu, zabieg jest całkowicie bezbolesny, a Pacjent nie jest narażony na potencjalne ryzyko, związane ze znieczuleniem ogólnym. Chory podczas zabiegu odczuwa jedynie niewielki dyskomfort. Jedynie u niektórych Pacjentów wskazane jest zastosowanie znieczulenia ogólnego.

Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego – która metoda jest najlepsza?

Można wyróżnić około kilkaset metod rekonstrukcji. Wszystkie z nich opierają się na zszyciu uszkodzonego więzadła lub na przeszczepie fragmentu więzadła w miejsce tego uszkodzonego. Wiele z nich można ze sobą łączyć, by osiągnąć jak najlepszy efekt pooperacyjny. Najczęstszą stosowaną metodą jest rekonstrukcja biologiczna, która polega na przeszczepieniu fragmentu innego więzadła w miejsce uszkodzonego krzyżowego przedniego.

Specjalista wybiera najbardziej skuteczną metodę, mając na uwadze wyniki badania klinicznego oraz badań dodatkowych, wiek i stopień aktywności Pacjenta oraz indywidualne predyspozycje Chorego.

Rekonstrukcja ACL – metody leczenia:

• przeszycie więzadła

Dzięki tej technice, Pacjent ma szansę zachować swoje własne więzadło. Istotą metody jest założeniu szwów na uszkodzonym więzadle i połączeniu kikuta więzadła z miejscem jego przyczepu. Konieczne jest również wzmocnienie więzadła za pomocą specjalistycznych materiałów. Metoda pozwala na rekonstrukcję więzadła bez konieczności dokonania przeszczepu.

• rekonstrukcja biologiczna

Operację przeprowadza się przy użyciu przeszczepów własnych lub obcych, po wcześniejszym usunięciu kikutów uszkodzonego więzadła. W przypadku autoprzeszczepu, najczęściej pobiera się przeszczep ze ścięgien hamstringów, czyli ścięgien mięśni kulszowo-goleniowych, głównie mięśnia półścięgnistego i smukłego. Często pobiera się też przeszczep z więzadła rzepki. Przeszczepy obce, czyli allografty, pochodzą z banku tkanek. Przeszczep ulega z czasem ligamentyzacji, czyli przebudowuje się i pełni funkcję uszkodzonego wcześniej więzadła.

• rekonstrukcja za pomocą materiałów niebiologicznych (sztucznych)

Wykonywane są bardzo rzadko.

Artykuł Rekonstrukcja ACL /więzadła krzyżowego przedniego – metody leczenia pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Płaskostopie podłużne polega na obniżeniu lub maksymalnym wypłaszczeniu sklepienia podłużnego przyśrodkowego stopy. Po czym je rozpoznać? Po tym, że od przyśrodkowej strony widać, że cała stopa styka się z podłożem. W najtrudniejszych przypadkach schorzenie to wymaga interwencji chirurga.

Płaskostopie podłużne – leczenie operacyjne

Kiedy płaskostopie podłużne doprowadza do powikłań neurologicznych, problemów z krążeniem, oddziałuje na wygląd sylwetki, a do tego wpływa na pracę układu kostno-mięśniowego kolan, bioder i kręgosłupa, potrzebna jest operacja. Ważne jest również to, że u osób dorosłych płaskostopia można się pozbyć, jedynie stosując leczenie operacyjne. Jego celem jest trwała korekcja wady stopy, wyeliminowanie dolegliwości bólowych oraz odciążenie tych elementów stopy, które narażone są na przeciążenia.

Należy zaznaczyć, że różne rodzaje płaskostopia wymagają zastosowania odmiennych metod. Ma to związek z wiekiem pacjenta oraz poziomem zaawansowania deformacji. Co więcej, lekarze pod uwagę biorą także objawy kliniczne oraz inne deformacje, które towarzyszą płaskostopiu podłużnemu – często jest to np. paluch koślawy.

Operacja płaskostopia podłużnego u osób dorosłych

W przypadku płaskostopia podłużnego u osób dorosłych stosuje się najczęściej osteotomię kości piętowej z wydłużeniem kolumny bocznej – zabieg ten określany jest również mianem „osteotomii ślizgowej pięty”. Lekarz przecina kość piętową, a następnie przesuwa jej tylny fragment w kierunku przyśrodkowym. W ten sposób można uzyskać lepsze jej umiejscowienie przyczepu ścięgna Achillesa na kości piętowej względem stawu skokowego.

Ponadto, im starszy jest dany pacjent i im bardziej zaawansowana jest wada stopy, tym trudniejsze zabiegi trzeba stosować. Obok osteotomii wykonuje się np. przeszczepy ścięgien. W najtrudniejszych przypadkach, gdy występują zmiany zwyrodnieniowe stawów, wymagane są usztywnienia w obrębie tyłostopia.

Operacja płaskostopia podłużnego u dzieci

Na końcu warto zaznaczyć, że jeśli chodzi o nastolatków, lekarze najczęściej decydują się na korekcję miniinwazyjną, z wykorzystaniem implantów podskokowych – kiedy nie towarzyszą płaskostopiu żadne inne deformacje, może to w zupełności wystarczyć. Jednak u dzieci z bardzo poważną deformacją oraz wyraźnymi dolegliwościami, potrzebna jest operacja. W takich sytuacjach często wykorzystuje się wydłużenie kolumny bocznej stopy oraz implant podskokowy.

Artykuł Płaskostopie podłużne – skuteczne leczenie operacyjne pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Palec młotkowaty to – obok halluksów – najpopularniejsza deformacja stóp. Należy zaznaczyć, że podział z uwzględnieniem palca szponiastego występuje głównie w literaturze anglosaskiej, rzadziej można natknąć się na tę nazwę w publikacjach polskich. Często palec szponiasty występuje jako drugie określenie palca młotkowatego.

Palec młotkowaty

Deformacji młotkowatej najczęściej ulega II i III palec u stopy, rzadziej natomiast – IV i V. Polega ona na tym, że w środkowym stawie palec jest zgięty w taki sposób, że przypomina kształtem młotek. Bezpośrednią jej przyczyną jest zaburzenie równowagi między mięśniami krótkimi i długimi znajdującymi się w obrębie palców u stopy (z wyjątkiem palca V). Zaburzenie to może być z kolei konsekwencją zarówno przyczyn zewnętrznych, jak i wewnętrznych, takich jak np.:

• choroby zapalne (np. reumatoidalne zapalenie stawów),
• spychanie palca przez palec koślawy,
• skłonności genetyczne,
• przykurcze ścięgien,
• zmiany zwyrodnieniowe stawów,
• zbyt ciasne obuwie,
• zbyt długie palce II i III wobec palucha i konieczność ich zaginania w butach.

Najistotniejsze jest jednak to, że nieleczona deformacja z czasem się bardzo pogłębia i może wymagać pomocy chirurga.

Palec młoteczkowaty

Palec młoteczkowaty to typ deformacji, który pięć razy częściej dotyka kobiet niż mężczyzn. Polega on na zagięciu palca w stawie międzypaliczkowym dalszym, jednak na początku jego objawy są całkowicie niezauważalne. W większości przypadków jest on rezultatem noszenia zbyt ciasnych butów. Warto dodać, że – aby zapobiec trwałej deformacji – potrzebne jest leczenie zachowawcze, a czasem również leczenie chirurgiczne – zależy to od stopnia zaawansowania choroby. Na szczęście, po zabiegu nie trzeba nosić gipsu, a okres rekonwalescencji jest bardzo krótki.

Palec szponiasty

Bezpośrednią przyczyną tej deformacji jest przerost w stawach śródstopno-paliczkowych, rezultatem natomiast – zgięcie w stawach międzypaliczkowych bliższych i dalszych. W praktyce wygląda to tak, że palce zaginają się podobnie jak szpony, które mocno naciskają podeszwy. Przyczyną tego schorzenia mogą być zarówno niewygodne buty, jak i cukrzyca oraz alkoholizm, które doprowadzają do uszkodzenia nerwów, a tym samym – osłabienia mięśni stopy. Należy zaznaczyć, że palec szponiasty to deformacja, która obejmuje kilka palców u stóp naraz.

Artykuł Palec młotkowaty – typy deformacji pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest neuralgia Mortona?

Określenie „nerwiak” oznacza niezłośliwy nowotwór nerwu obwodowego. W przypadku neuralgii Mortona nazwa ta jest jednak myląca, ponieważ choroba najczęściej charakteryzuje się podrażnieniem stawu, co prowadzi do zmian zapalnych lub zwyrodnieniowych w obrębie nerwu. Narasta wokół niego tkanka łączna włóknista, powodując zwiększenie bólu i utrudnienie poruszania się. Neuralgia Mortona dotyczy II i III przestrzeni międzypalcowej, czyli okolicy pomiędzy palcem II i III lub palcem III i IV i odpowiada za ok. 9% wszystkich zgłaszanych bólów stóp. Aby ją dokładnie zdiagnozować, należy wykorzystać zdjęcie rentgenowskie (RTG), rezonans magnetyczny lub badanie ultrasonograficzne (USG). Pozwala to zróżnicować chorobę na tle innych zmian zwyrodnieniowych, reumatoidalnego zapalenia stawów i ganglionu.

W jaki sposób objawia się neuralgia Mortona?

Początkowo chory odczuwa palenie i mrowienie na podeszwie stopy i w okolicy między palcami. Po tych objawach pojawiają się kolejne – skurcze przedniej części stopy i silny (piekący i palący) ból, który często promieniuje do palców i nawet uniemożliwia poruszanie się. Wszystkie mogą nasilać się w trakcie chodzenia, biegania, a także długotrwałego stania. Ból zwiększa się także u kobiet podczas chodzenia w butach na wysokim obcasie. Dolegliwości mogą być ciągłe lub pojawiać się okresowo, aby w końcu całkowicie ustąpić. Należy mieć jednak świadomość, że czasem uniemożliwiają one obciążenie stopy, prowadząc do nieprawidłowego chodu i problemów ze stawami kolanowymi i biodrowymi.

Co sprzyja powstaniu neuralgii Mortona i jak można ją leczyć?

Neuralgii Mortona sprzyjają różne czynniki, takie jak np.: płaskostopie, urazy stopy, otyłość oraz noszenie niewłaściwego obuwia. Choroba dotyka także osoby, które mają wrodzone wady w budowie anatomicznej stopy, do których można zaliczyć zrośnięcie palców i skrócenie pierwszej kości śródstopia.

W przypadku braku poprawy po zastosowaniu leczenia nieoperacyjnego (rehabilitacja, leki przeciwzapalne, zmiana obuwia) wykonuje się chirurgiczne wycięcie nerwu, które oferuje Poradnia Chorób Stopy.

Artykuł Neuralgia Mortona – objawy pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Dlaczego “kostka krawca”?

Bunionette powoduje poszerzenie przodostopia, a niekiedy przerost zapalny kaletki w okolicy bocznej stawu MTP V. Ciekawa jest historia nazwy pierwotnej – kostki krawca. Została ona bowiem zaczerpnięta od sposobu siedzenia krawców w czasie pracy, często opierając stopy o podłoże. To natomiast skutkowało przeciążeniem, zaczerwienieniem, obrzękiem i bólem w okolicy bocznej części głowy V kości śródstopia.

Obecna nazwa “Bunionette” pochodzi z języka francuskiego i jest odniesieniem do haluksa piątego palca. W wolnym tłumaczeniu oznacza “mały bunion”, gdzie “bunion” to termin odpowiadający powiększeniu okolicy egzostozy głowy pierwszej kości śródstopia (haluks).

Trzy typy haluksa małego palca

Wyróżnia się trzy typy choroby, a mianowicie:

• typ I – poszerzenie bocznej części głowy piątej kości śródstopia; stopa dość wąska; objawy są wynikiem uwypuklenia w okolicy bocznej stawu MTP V.
• typ II – piąta kość śródstopia zagięta na zewnątrz w kształcie banana; kąt między IV a V kością śródstopia prawidłowy (6-8 stopni); głowa V kości odstaje bocznie, napierając na tkanki miękkie boku stopy; pacjent ma problemy z obuwiem.
• typ III powiększony kąt między IV a V kością śródstopia; stopa szeroka; zazwyczaj współwystępuje paluch koślawy i płaskostopie poprzeczne.

Kostka krawca – objawy

Rozpoznanie choroby nie jest szczególnie trudne i opiera się na badaniu klinicznym. Kostka krawca objawy ma charakterystyczne, przede wszystkim powiększenie bocznej części głowy piątej kości śródstopia, czemu często towarzyszą zaczerwienienie, obrzęk i ból. Dla potwierdzenia choroby lekarz może poprosić o wykonywane na stojąco i w obciążeniu badanie radiologiczne stopy (projekcja przednio-tylna oraz boczna).

Jak leczyć kostkę krawca?

Kostka krawca leczenie może mieć nieoperacyjne. Wówczas lekarzom udaje się zmniejszyć objawy, które są wywołane wystąpieniem stanu zapalnego. Leczenie bezinwazyjne nie zmieni jednak przebiegu choroby oraz nie cofnie już powstałych deformacji. Jako że Bunionette to choroba częściej dopadająca kobiety, lekarze zalecają pacjentkom obuwie z szerokim nosem, leki oraz rehabilitację. Niekiedy przez cały rok konieczne są buty, które nie uciskają bolesnego miejsca.

Inną metodą leczenia są zabiegi podologiczne aż po indywidualnie dobierane ortezy i wkładki ortopedyczne. Ostatnią formą leczenia, jeżeli inne metody nie dają rezultatów, jest zabieg operacyjny.

Artykuł Kostka krawca – co to za choroba? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Bunionette to inaczej koślawość V kości śródstopia. Schorzenie polega na deformacji bocznej części stopy. Zmiany są wyrażone w obrębie okolicy stawu śródstopno-paliczkowego palca piątego (MTP V).

Deformacja potocznie jest nazywana „haluksem małego palca”, „małym haluksem”, ale często można się także spotkać z określeniem „kostka krawca”.

Słowo „bunion” oznacza powiększenie okolicy egzostozy głowy pierwszej kości śródstopia, co jest typową zmianą towarzyszącą paluchowi koślawemu, czyli haluksowi. Współwystępowanie bunionette i palucha koślawego świadczy zazwyczaj o tzw. stopie rozpłaszczonej.

Bunionette może być przyczyną uciążliwych dolegliwości bólowych, rogowacenia skóry w obrębie V kości śródstopia oraz stanów zapalnych w obrębie stawu MTP V. Dyskomfort i bolesność często dokuczają Chorym na tyle, że uniemożliwiają normalne poruszanie się. Aby zastosować precyzyjne leczenie, należy poznać przyczyny schorzenia.

Przyczyny bunionette:

Jedną z najważniejszych przyczyn są genetyczne predyspozycje do rozwinięcia się deformacji. Wrodzonemu bocznemu odchyleniu V kości śródstopia nie da się zapobiec. Na szczęście, Chorzy mogą zatrzymać rozwój schorzenia lub wręcz cofnąć powstałe już zmiany, dzięki metodom zachowawczym lub indywidualnie dobranemu leczeniu operacyjnemu.

Pacjenci, którzy cierpią jednocześnie na inne deformacje w obrębie stóp – mają zdiagnozowaną stopę rozpłaszczoną lub paluch koślawy, są bardziej predysponowani do rozwinięcia się koślawości V kości śródstopia.

Statystycznie, schorzenie częściej dotyka kobiety. Jest to związane z noszeniem obuwia na wysokim obcasie lub butów z wąskimi czubami, które jedynie pogłębiają zmiany. Deformacja ma związek z powtarzającymi się przeciążeniami w obrębie bocznej powierzchni stopy. Zbyt ciasne ułożenie palców w bucie powoduje uniesienie V palca śródstopia oraz ucisk na wyniosłość V kości śródstopia.

Artykuł Bunionette – przyczyny choroby pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.