Czym się zajmuje ortopedia?

Ortopeda to dziedzina medycyny, która obejmuje szereg działań związanych z układem ruchowym człowieka. Specjalista nazywany jest ortopedą. Leczy on choroby wynikające z niewłaściwego funkcjonowania układu szkieletowego i zaburzenia w obrębie stawów, nerwów oraz mięśni. Wiele z nich wymaga leczenia chirurgicznego i odbycia rehabilitacji.

Jakie choroby diagnozuje ortopeda?

Ortopeda zajmuje się diagnozowaniem i leczeniem chorób takich jak:

• Urazy, złamania, skręcenia, zwichnięcia,
• Płaskostopie,
• Choroba Olliera,
• Rwa kulszowa,
• Przeciążenia,
• Stany zapalne stawów i kości,
• Choroba Dupuytrena,
• Wrodzone wady związane z układem ruchu,
• Jałowe martwice kości,
• Choroba Scheuermanna,
• Zmiany zwyrodnieniowe,
• Choroby kręgosłupa (dyskopatia, przepuklina),
• Wady postawy (skolioza, kifoza, lordoza),
• Nowotwory kości,
• Choroby bioder,
• Mineralizacja kości.

Jak wygląda wizyta u ortopedy?

Aby umówić się na wizytę do ortopedy, potrzebujesz skierowania od lekarza rodzinnego. W przeciwnym razie możesz skorzystać jedynie z usług prywatnych.

Pierwszym etapem wizyty jest szczegółowy wywiad, który specjalista z nami przeprowadza. Musi on poznać historię naszego leczenia oraz urazów, do jakich doszło. Dzięki temu będzie mógł wystawić trafną diagnozę i zalecić dalsze leczenie. Warto wziąć ze sobą zdjęcia rentgenowskie oraz przygotować się na dokładne opisywanie swoich schorzeń.

Następnie lekarz sprawdza ruchomość stawów i kości oraz w razie potrzeby stan całego szkieletu. W razie potrzeby zleca wykonanie tomografii komputerowej czy rezonansu magnetycznego. Może zasugerować też artrografię i artroskopię.

Metoda leczenia, jaką wybierze, ortopeda zależy od stopnia urazu i stanu zdrowia pacjenta. Jeśli kontuzja jest poważna, możemy przygotować się na unieruchomienie kończyny za pomocą gipsu. Niezbędna może być też operacja chirurgiczna danej kończyny. Jeśli ból jest silnie odczuwalny, specjalista może też zalecić leczenie farmakologiczne. Następnie pomocna może być rehabilitacja i masaże.

Artykuł Kiedy udać się do ortopedy? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Jak unikać kontuzji?

Przede wszystkim bardzo ważna jest rozgrzewka. Znacznie minimalizuje ona ryzyko wystąpienia urazu. Intensywność treningu powinna wzrastać stopniowo. Rozgrzewka powinna trwać 10-15 minut.  Ćwiczenia powinny być dostosowane do poziomu kondycji osoby je wykonującej. Najlepiej skorzystać z pomocy specjalisty, jakim jest trener personalny.

Bardzo istotnym czynnikiem jest tempo wykonywanych ćwiczeń oraz odpowiednie przerwy pomiędzy seriami. Musimy zwracać uwagę na oddech oraz ruchy wykonywać płynnie.

Jeśli odczuwamy ból najlepiej nie robić nic na siłę i przerwać trening. Ćwiczenie mimo kontuzji tylko pogorszy sprawę. O wiele lepiej poświęcić czas na rozciąganie mięśni i regenerację organizmu. Warto skorzystać też z pomocy fizjoterapeuty.

Uszkodzenie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa umożliwia zginanie stopy, wspinanie się na palce i skakanie. Z wiekiem staje się mniej wytrzymałe i niekiedy ulega uszkodzeniu. Przyczyną jest w wielu przypadkach też duże obciążenie stóp przez nadmiar kilogramów. Bardzo istotna jest wyżej wymieniona rozgrzewka przed wysiłkiem fizycznym. Raz uszkodzone ścięgno Achillesa może łatwiej ulegać ponownej kontuzji.

Choroba Mortona

Nerwiak Mortona jest guzem tworzącym się wzdłuż nerwu podeszwowego. Najczęściej występuje u kobiet między 40 a 50 rokiem życia. Przyczyną może być zaniedbane płaskostopie, przeciążenie stopy oraz schorzenia w obrębie nerwu podeszwowego. W celu postawienia diagnozy należy udać się na wizytę do podologa.

 Zapalenie rozcięgna podeszwowego

To częsty problem biegaczy, ale nie tylko. Tkanka ulega mikropęknięciom, które następnie wywołują stan zapalny. Niewłaściwe leczenie może prowadzić do powstawania narośli kostnej zwaną ostrogą. Na co zwrócić uwagę, by uniknąć kontuzji?

• Noś wygodne, odpowiednio dobrane obuwie,
• Unikaj biegania po nierównym terenie lub zbyt twardej nawierzchni,
• Przed treningiem wykonuj rozgrzewkę.

Trzeba przyznać, że na powstawanie wielu dolegliwości mamy wpływ my sami poprzez codzienne dobre lub złe nawyki. Możesz uniknąć kontuzji i nie rezygnować z uprawiania ulubionej dyscypliny sportu. Stosuj powyższe rady i ciesz się życiem bez urazów!

Artykuł Najczęstsze kontuzje nóg i stóp – jak ich unikać? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Jak dochodzi do powstawania obrzęku?

Opuchnięte kostki mogą wynikać z wielu patologii dotyczących nie tylko stóp, ale również całego organizmu. Przyczyny obrzęków w obrębie kończyn często dotyczą chorób ogólnoustrojowych, wpływających na krążenie krwi i limfy. Nie jest to więc problem estetyczny, a schorzenie zdrowotne, które w każdym przypadku wymaga diagnozy.

Do rozwoju obrzęku dochodzi w wyniku wzrostu ciśnienia hydrostatycznego w drobnych naczyniach krwionośnych. Konsekwencją jest zwiększenie przepuszczalności ścian naczyń żylnych, przez które uwalnia się płyn i zajmuje przestrzenie międzykomórkowe. To właśnie nadmiar gromadzącego się płynu powoduje obrzęki w różnych częściach ciała.

Przyczyny opuchniętych kostek

Sporadyczne obrzęki kostek zwykle dotyczą osób, które przebywają długotrwale w jednej pozycji. Wówczas mięśnie nóg nie są wykorzystywane, a tym samym może dochodzić do osłabienia krążenia krwi w naczyniach krwionośnych. Na opuchnięcia tego typu najbardziej narażone są osoby wykonujące pracę w pozycji siedzącej lub stojącej, a także osoby starsze oraz chorzy spędzający wiele godzin w pozycji leżącej.

Gdy osoba chora ma problemy z krążeniem może dochodzić również do zaburzenia odpływu limfy, która w zdrowym organizmie odprowadza nadmiar płynów oraz toksyn. Również choroby ogólnoustrojowe, które zaburzają krążenie krwi są przyczyną pojawiających się obrzęków. Opuchnięte kostki mogą świadczyć o chorobach układu sercowo-naczyniowego, takich jak np.:

• nadciśnienie,
• miażdżyca,
• cukrzyca,
• niewydolność serca,
• zaburzenia funkcji nerek,
• niedożywienie.

Obrzęku kostek nie należy lekceważyć, ponieważ pojawiająca się opuchlizna, nawet jeśli ma charakter ustępujący, może zwiastować rozwój poważnego schorzenia. Szczególnym zagrożeniem są opuchnięcia kostek występujące wspólnie z innymi objawami, takimi jak:

• przewlekłe osłabienie;
• stany podgorączkowe;
• zaczerwienienie lub zasinienie okolic kostki, stopy lub nogi;
• owrzodzenia na skórze,
• tkliwość lub ból.

Artykuł Opuchnięte kostki – jakie mogą być przyczyny? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Dlaczego “kostka krawca”?

Bunionette powoduje poszerzenie przodostopia, a niekiedy przerost zapalny kaletki w okolicy bocznej stawu MTP V. Ciekawa jest historia nazwy pierwotnej – kostki krawca. Została ona bowiem zaczerpnięta od sposobu siedzenia krawców w czasie pracy, często opierając stopy o podłoże. To natomiast skutkowało przeciążeniem, zaczerwienieniem, obrzękiem i bólem w okolicy bocznej części głowy V kości śródstopia.

Obecna nazwa “Bunionette” pochodzi z języka francuskiego i jest odniesieniem do haluksa piątego palca. W wolnym tłumaczeniu oznacza “mały bunion”, gdzie “bunion” to termin odpowiadający powiększeniu okolicy egzostozy głowy pierwszej kości śródstopia (haluks).

Trzy typy haluksa małego palca

Wyróżnia się trzy typy choroby, a mianowicie:

• typ I – poszerzenie bocznej części głowy piątej kości śródstopia; stopa dość wąska; objawy są wynikiem uwypuklenia w okolicy bocznej stawu MTP V.
• typ II – piąta kość śródstopia zagięta na zewnątrz w kształcie banana; kąt między IV a V kością śródstopia prawidłowy (6-8 stopni); głowa V kości odstaje bocznie, napierając na tkanki miękkie boku stopy; pacjent ma problemy z obuwiem.
• typ III powiększony kąt między IV a V kością śródstopia; stopa szeroka; zazwyczaj współwystępuje paluch koślawy i płaskostopie poprzeczne.

Kostka krawca – objawy

Rozpoznanie choroby nie jest szczególnie trudne i opiera się na badaniu klinicznym. Kostka krawca objawy ma charakterystyczne, przede wszystkim powiększenie bocznej części głowy piątej kości śródstopia, czemu często towarzyszą zaczerwienienie, obrzęk i ból. Dla potwierdzenia choroby lekarz może poprosić o wykonywane na stojąco i w obciążeniu badanie radiologiczne stopy (projekcja przednio-tylna oraz boczna).

Jak leczyć kostkę krawca?

Kostka krawca leczenie może mieć nieoperacyjne. Wówczas lekarzom udaje się zmniejszyć objawy, które są wywołane wystąpieniem stanu zapalnego. Leczenie bezinwazyjne nie zmieni jednak przebiegu choroby oraz nie cofnie już powstałych deformacji. Jako że Bunionette to choroba częściej dopadająca kobiety, lekarze zalecają pacjentkom obuwie z szerokim nosem, leki oraz rehabilitację. Niekiedy przez cały rok konieczne są buty, które nie uciskają bolesnego miejsca.

Inną metodą leczenia są zabiegi podologiczne aż po indywidualnie dobierane ortezy i wkładki ortopedyczne. Ostatnią formą leczenia, jeżeli inne metody nie dają rezultatów, jest zabieg operacyjny.

Artykuł Kostka krawca – co to za choroba? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.

Czym jest ścięgno Achillesa i jakie pełni funkcje?

Ścięgno Achillesa to wytrzymałe, ale mało elastyczne pasmo tkanki łącznej. Zadaniem ścięgien w ludzkim organizmie jest przytwierdzenie mięśni do kości. Ścięgno Achillesa zlokalizowane jest na tylnej części stopy przy kostce i przechodzi pionowo w stronę łydki.

Ścięgno Achillesa jest największym ścięgnem w ludzkim organizmie i jednocześnie najbardziej narażonym na urazy. Przytwierdza mięśnie łydki do kości piętowej umożliwiając wykonywanie czynności takich jak chodzenie, bieganie, skakanie, a nawet zginanie stopy, czy stanie na palcach.

Dlaczego ścięgno Achillesa jest narażone na urazy?

Ścięgno Achillesa, choć jest duże i zbudowane z mocnych, licznych włókien kolagenowych, może ulec urazom pod wpływem nawet niewielkiego przeciążenia. Jego stosunkowo niewielka elastyczność, przy jednocześnie licznych zadaniach podczas wykonywania codziennych czynności sprawia, że ścięgno może zostać łatwo nadwyrężone.

Do zerwania ścięgna Achillesa najczęściej dochodzi w wyniku wykonania nagłego, intensywnego ruchu. Może to być np. wybicie ciała podczas rozpoczęcia biegu, czy upadek i skręcenie kostki. Objawy zerwania zwykle są bardzo charakterystyczne. Osoba doznająca kontuzji odczuwa silny ból, chodzenie staje się utrudnione lub niemożliwe. Ponadto może pojawiać się obrzmienie, zaczerwienienie lub zasinienie pięty, a nawet łydki. Zdarza się, że zerwane ścięgno Achillesa jest wyczuwalne i widoczne. Łydka może być nieco wyżej uniesiona od łydki na zdrowej nodze.

Zerwanie ścięgna zawsze wymaga przeprowadzenia zabiegu operacyjnego oraz długotrwałej rehabilitacji. Częściej dochodzi nie do zerwania, a do zerwania częściowego (naderwania) lub nadwyrężenia. Wówczas leczenie zwykle ogranicza się do tymczasowego unieruchomienia kostki oraz późniejszej rehabilitacji.

Na urazy ścięgna Achillesa najbardziej narażeni są sportowcy, jednak również u osób mało aktywnych fizycznie może dojść do zerwania ścięgna. W wielu przypadkach dolegliwość dotyczy osób, które postanowiły zmienić tryb życia i rozpoczęły intensywne ćwiczenia w późnym wieku. Główną przyczyną nadwyrężenia bywa w takich przypadkach brak wiedzy dotyczącej prawidłowo wykonywanego treningu, a przede wszystkim brak rozgrzewki przed ćwiczeniami.

Istotnym czynnikiem zwiększającym ryzyko zerwania jest wcześniejsze osłabienie ścięgna Achillesa. Przypadłość ta najczęściej dotyczy osób w podeszłym wieku, ale także wspomnianych amatorów ćwiczeń. Pod wpływem przesilenia może dojść do rozwoju stanu zapalnego, co początkowo może wywoływać niewielkie objawy, takie jak tkliwość z tyłu kostki, czy ból pojawiający się podczas spoczynku i mijający podczas ćwiczeń.

Artykuł Ból ścięgna Achillesa – jakie mogą być przyczyny? pochodzi z serwisu Zdrowie Stóp.